Naëvaluterugbeschouwing

Het einde van 't vak, waar deze blog onderdeel van uitmaakte, zit er bijna op. Daarom is 't nu tijd voor de goede en slechte punten van deze weblog op een rijtje. In Hbo-jargon ook wel 'leermomenten' genoemd, ervaringen waar ik leer uit heb getrokken dus.

Goede punten

Geheel eigen vormgeving geïmplementeerd en consequent toegepast;

Berichten met inhoud én humor (althans, een poging tot) geschreven;

Veel hyperlinks aangebracht, wat aanzet tot intuïtief reageren;

Een afsluitende, terugblikkende post!;

Semantische html-code, voor zover ik de mogelijkheden daartoe had (alsof iemand dit belangrijk vindt Hoi Fons!).

Slechte Mindere punten

Geen eenduidig doel c.q. concept, misschien een iets te breed, en daardoor vaag, onderwerp;

En daardoor ook te weinig 'ik vind'-berichtjes, al werd dat soms wel iets beter (bedankt Pick! (die naam heb ik overigens bedacht! (mag dat? genestte haakjes?)));

Geen 40 berichten (want kwaliteit — ahum — boven kwantiteit ¹);

Iets te weinig interactie?;

Het eerste punt telt gewoon heel zwaar.

¹ Het oorspronkelijke doel van dit weblog was het publiceren van slechts één betoog met daarin mijn standpunt jegens het criterium van 40 berichten. Toch heb ik dat briljante idee niet uitgevoerd, uit angst voor een eventuele negatieve beoordeling.

Nieuwe aankopen

Aquarius

Boris - Amplifier Woship

Boris - Pink

Harvey Milk - Courtesy and Good Will Toward Men

Harvey Milk - The Singles

Kinski - Alpine Static

Lightning Bolt - Hypermagic Mountain

Mark Lanegan - Bubblegum

Mark Lanegan - I'll Take Care Of You

Melvins - The Bootlicker

Sleep - Sleep's Holy Mountain

Dischord

The Evens - The Evens

Fugazi - Instrument (dvd)

Minor Threat - Complete Discography

Minor Threat - Live dvd

V/A - 20 Years of Dischord (3-cd boxset)

NLStore

Alice Cooper - Love It To Death

Altamont - Civil War Fantasy

Black Flag - Loose Nut

Hüsker Dü - New Day Rising

Sleep - Volume One

Ween - Chocolate and Cheese

Ween - Live i Chicago (dvd + cd)

Mark D vergezelt Sunn 0)))

Mark Deutrom (op de foto rechts, met de Melvins), ook wel onbekend als Mark D, vergezelt de heren van Sunn 0))) tijdens hun aankomende Europese tournee (met utizondering van de shows tot en met Parijs). Mark D produceerde onder meer de eerste twee lp's van de Melvins, verving een aantal keren Lorax, de toenmalige bassiste van de Melvins en tevens dochter van Shirley Temple, en vulde van 1994 tot 1998 fulltime deze positie in. Ook bracht hij een soloplaat uit op het Southern Lord-label.

Van Mark's MySpace:

I am delighted to announce that Sunn 0)) has invited me to assist them in the rendering of infrasonics on the European continent. Check show listings for information or consult the Ouija for more arcane specifics.

I will have a limited edition CD for sale available only from venues I will be at with Sunn 0)).

I look forward to meeting anyone from the past or future. Offerings of Absinthe and good cigars always accepted.

See you soon.

Mijn aanbod om in Paradiso fijn te genieten van een wietsigaar, heeft hij reeds afgeslagen. Mark prefereert toch echt de Cubaanse variatie. Ik de Afghaanse, of de Marokkaanse.

Lobotomy: uit

In 2000 verscheen 'Lobotomy: Surviving the Ramones', de autiobiografie van Dee Dee Ramone, de legendarische bassist, liedjesschrijver, medeoprichter en voorzetter (One, Two, Three, Four!) van de Ramones. In 2002 overleed Dee Dee aan een heroïne-overdosis, twee maanden nadat de Ramones waren toegetreden tot de Rock N' Roll Hall of Fame. Tijdens die toetreding feliciteerde en bedankte Dee Dee zichzelf.

Onder de naam Douglas Colvin groeide hij op in het Duitsland van de wederopbouw. Zijn vader was een Amerikaanse soldaat die in Duitsland zijn moeder, een Duitse, ontmoette. Beiden waren alcoholist en vertoonden agressief gedrag, en zodoende groeide Dee Dee in een ongewone situatie op. Op z'n zestiende verhuisde hij met zijn moeder en zus naar Queens in New York. Intussen had Dee Dee al een voorkeur voor rock 'n roll ontwikkeld, mede dankzij Radio Luxemburg. Omdat Dee Dee een misfit was en van de Stooges hield, trad hij al gauw toe tot de vriendengroep van medelotgenoten Johnny en Joey.

'Lobotomy' is een vlot geschreven boek dat behoorlijk onsamenhangend in elkaar steekt. Dit maakt het boek echter bijzonder representatief voor de levensstijl van Dee Dee. Hoe je het ook wendt of keert, Dee Dee was een junkie. Door zijn moeilijke jeugd heeft hij — om het op z'n Balkenends te zeggen — bepaalde normen en waarden gewoon nooit meegekregen. Dingen die je op z'n minst nodig hebt het leven op fatsoenlijke leven te overleven doorstaan. En als het daar al aan schort, dan wordt het lastig. En kun je Dee Dee z'n levensstijl nauwelijks kwalijk nemen. Dee Dee was het probleemkind van de Ramones.

In 'Lobotomy' wordt er weinig aandacht besteed aan de beginperiode van de band de Ramones. Tenminste, niet aan de hand van feiten. Alles wordt verteld door de ogen van Dee Dee. Ook is het soms lastig in te schatten in welke periode je je nu weer als lezer bevindt, zeker wanneer Dee Dee vertelt over de junkie-scene van New York in de jaren zeventig. 'Lobotomy' is dus zeker geen boek dat over de beginselen van de New Yorkse punk-scene verhaalt. (In dat geval is de dvd ' End of the Century, the story of the Ramones', wél een absolute aanrader.)

Waar de Ramones door sommigen (waaronder moi) oneindig geromantiseerd wordt, weet Dee Dee wel beter, hij was er immers bij. De Ramones hebben nooit een hit gescoord, hebben nooit veel verkocht, beïnvloedden weliswaar duizenden (dat durf ik gerust te stellen) andere bands, maar zijn op de een of andere manier, ook volgens de overige leden, nooit geheel geslaagd. Dat dan weer niet.

Wat 'Lobotomy' misschien nog wel het leukst maakt, is de humoristische wijze waarop Dee Dee de oneindige anekdotes brengt. En anekdotes zijn er zat. De vele heroïnefeestjes met z'n medejunkies van de New York Dolls, die ene avond in Londen waar hij samen met Sid Vicious heroïne scoorde maar niet gebruikte vanwege het gebrek aan water (Sid besloot daarop het water uit de wc te gebruiken, dat misschien beter beschreven kan worden als mix van urine, bloed en slijm), z'n opnamen in psychiatrische inrichtingen, het verblijf in Amsterdam, en vele andere verhalen. Rode draad blijft de duidelijke haat-liefde-verhouding van Dee Dee en de Ramones, altijd voer voor een vermakelijk verhaal.

Domme blondjes

Normaliter vind ik ze erg flauw, maar deze mop over domme blondjes mag er wezen.

(Coming up, verslagje over de autobiografie van Dee Dee Ramone. Drie boeken verslonden binnen een maand tijd, waar gaat het heen?)

11 februari: Beide Daumen Hoch!

Zaterdag 11 februari aanstaande vindt er in De Groote Weiver te Krommenie een heerlijk avondje plaats, geheel geboekt door niemand minder dan mijzelf. Aanvankelijk zouden Heavy Lord en Children of God samen met Mary Bell spelen, maar doordat het een tijdje duurde voordat 't Weiver (zo heet dat in mijn volksmond) knopen durfde door te hakken, had Heavy Lord intussen een uitnodiging gekregen om op te treden tijdens de Grote Prijs van Zuid-Holland en aanvaard. Niets aan te doen. Gelukkig reageerde Toner Low enthousiast op mijn verzoek en wilden ze graag spelen. Children of God had wat interne problemen, en daarom speelt Strychnine, de vreemde eend in de bijt daar zij het, uhm, minst ontoegankelijk zijn.

Hopelijk slaat het een beetje aan. En anders is het in ieder geval voor mij en m'n volgers een avondje genieten. Voor de geïnteresseerden, ik regel na afloop de muziek, dus bereid je voor op onder meer Melvins, Earth, Harvey Milk, Wipers, Acid King, Isis, Electric Wizard, Boris (nee, niet die) en nog meer takkeherrie die je waarschijnlijk niet kan uitstaan.

Hieronder volgt het 'officiële' persbericht!

---

Toner Low, Mary Bell en Strychnine

Op 11 februari vindt er na enige tijd weer eens een metalavond plaats in De Groote Weiver. Alhoewel, eigenlijk dekt 'metal' lang niet de lading die de drie Nederlandse bands - Toner Low, Mary Bell en Strychnine - ten gehoren zullen brengen. Traagheid, depressie, dreunen en geestverruiming dekken deze lading daarentegen des te beter. Een zware opgave en tevens een unicum in de Zaanstreek, het motto van deze avond luidt dan ook: tune low, play slow.

Strychnine is een driemansformatie uit de buurt van Leiden. De band is opgericht begin september 2003 door Niels en Ernesto. Voordat Remko bij de band kwam is er gejamd met verschillende bassisten. De muzikale invloeden zijn onder andere Kyuss, Soundgarden, Fu Manchu, Slo Burn, Cosmics Psychos, Black Sabbath, Brant Bjork and the Bros, Los Natas en Mondo Generator.
http://www.strychnine-stonerrock.tk/

Uit Utrecht komen 'sludge bastards' Mary Bell. Zoals de bijnaam al enigszins verklapt, speelt deze band ranzige, zware, extreem trage sludge, onderbouwd door depressieve vocalen; not for the faint-hearted. Eerder speelde deze band samen met onder andere Unearthly Trance, Ramesses en Moho. Muzikale raakvlakken: Harvey Milk, Khanate, Earth en Joy Division. http://www.mary-bell.nl/

De Leidse stonerdoomband Toner Low is eind jaren negentig opgericht, maar bestaat sinds 2002 in de huidige samenstelling. Hiermee werden in de periode 2002-2004 een split-7" uitgebracht, en werd opgetreden in Nederland, Duitsland en Luxemburg. In juni 2005 bracht Toner Low haar debuut-cd uit via het eigen label Roadkill Rekordz. Het album werd goed ontvangen en leverde de band veel positieve recensies op; onder meer in OOR, Aardschok, FRET, LiveXS, Gonzo Circus en op tal van websites. Onlangs verscheen de cd via het Eindhovense label-voor-zware-rock Freebird Records. Toner Low's eerste cd is een 46-minuten durende doemtrip langs loodzware gitaren, lang uitgesponnen riffs, ronkende basfrequenties, hypnotiserende passages, vervormde zangpartijen, psychedelische samples en vervreemdende sferen. De muziek heeft raakvlakken met onder andere Sleep, Electric Wizard, High On Fire en Acid King. Toner Low trad de laatste tijd op met bands als Dozer (S), Thee Plague Of Gentlemen (B), Amen Ra (B), Heavy Lord, Orange Sunshine en Desert Sons. Tijdens optredens wordt de geestverruimende stonerdoom ondersteund met psychedelische videobeelden op een backdrop. De band bestaat uit bassist/zanger Deef, gitarist Daan en drummer Jack. http://www.roadkillrekordz.nl/tonerlow/

---

En de vlieger (met dank aan Bart voor de Raymond Pettibon-achtige illustratie):

Read this, punk

De laatste tijd vraag ik mijzelf zo nu en dan af wat punk nu precies betekent. De term duikt in zoveel verschillende situaties op, dat het vaak gissen blijft naar de echte betekenis. Ik neem een aantal mogelijke betekenissen kort onder de loep.

Met punk wordt wellicht een bepaald geluid bedoeld. De Ramones kwamen halverwege de jaren zeventig met een snelle, eenvoudige rock 'n' roll-variant bestaande uit hooguit vier akkoorden met liedjes die zo rond de twee minuten bedroegen. Op de vraag van een journaliste waarom de Ramones zulke korte nummers speelden, antwoordde bassist Dee Dee Ramone: “We spelen helemaal geen korte nummers — we spelen gewoon rock 'n roll, maar dan wat sneller.”.

In 1971 dook de term 'punk-rock' voor het eerst op in het Amerikaanse muziekblad Creem en werd het vervolgens al snel overgenomen door andere jounalisten. Vaak werd er met punk gereferreerd aan sixties garage bands als The Sonics. Toch werd bijvoorbeeld ook Patti Smith als punk bestempeld. Als we nog verder gaan zien we dat ook The Velvet Underground vanwege haar opstandige houding als punk werd beschouwd. En opstandig, wild en rebels, dat waren de uitzinnige Stooges (ik noem Iggy Pop voor de ketters onder ons) en The Doors met 'sexbom' Jim Morrison als frontman zeker ook.

In 1976 speelden de Ramones in Londen. Het verhaal gaat dat vele aanwezigen uit ongekend enthousiasme niet veel na het plaatsvinden van dit optreden hun eigen (en inmiddels legendarische) bands oprichtten. Ik noem bijvoorbeeld The Sex Pistols, The Clash, The Damned en The Buzzcocks. (Toen waren ze er ook al, the-bandjes.) Het beginnen van eigen bands was een belangrijk onderdeel van punk. Bands als ELO zullen jongeren ongetwijfeld hebben laten zien hoe mooi complexe muziek kan zijn, maar het werkt ook zeker ontmoedigend. DIY dus — do it yourself. De muziek ging weer terug naar de basis en werd laagdrempelig; wanneer je vier drie akkoorden kon spelen was je, toe aan je eerste punkband.

Ook in Amerika werd de punkgolf die het Londen van 1977 verspreidde opgepikt. Doorgaans niet al te populaire jongeren die 'anders' waren en zich buitengesloten voelden, herkenden in punk een vorm van vrijheid. Velen van hen begonnen een snellere variant van punk: hardcore. Voorbeelden van typische hardcore bands zijn Minor Threat, Dead Kennedys en Deep Wound. Intussen kwam er in Engeland een andere stroming opzetten: Oi! Oi is de working class variant van punk en was vaak van agressievere aard en was onder meer populair onder skinheads. Punk was ook politiek. Extreem linkse punks als Crass en onze eigen The Ex grepen punk aan om hun politieke frustraties te uiten.

Punk betekende ook mode. Of liever gezegd, anti-mode. Dr. Martens, afgetrapte chuckies, gescheurde spijkerbroek, oud t-shirt, spijkerjas of leren jack en het haar onverzorgd, geverfd, in een hanenkam of een van de andere vele mogelijkheden. En op muziek moet natuurlijk gedanst worden. Ook op dansgbebied bestonden er eveneens weinig regels. Gewoon uit je dak gaan was al goed genoeg. Vormen van deze dansen zijn pogoing, stagediving, slam dancen en mosh pitten.

Uit punk vloeiden ook weer allerlei andere stromingen voort. In Engeland ontstonden er naast post-punk bands in de vorm van onder andere Joy Division en The Cure ook grindcore bands zoals Extreme Noise Terror en Napalm Death. In Amerika ontstond er naast hardcore van alles en nog wat; indie, art punk, noise, garage punk, grunge, et cetera.

Punk groeide ook uit tot ideologie: punk was anarchistisch, punk was tegen authoriteit, discriminatie, militarisme, commercie en kapitalisme, punk betekende zélf nadenken en punk was vóór witte bonen in tomatensaus!

Mijn conclusie? Kurt Cobain zei dat er niets in de wereld is waar hij zoveel van houdt als van punkrock. Want punk betekent vrijheid. Hij hield er al van toen hij er slechts over gelezen had, en zich slechts een voorstelling kon maken hoe The Clash zou klinken. De Ramones zijn wat mij betreft de band die de sound hebben uitgevonden. Maar met de punkideologie hadden ze als band geen flikker te maken. Punk is rebels, agressief en heeft een fuck you attitude, 'Hello London!'. Punk is onlosmakelijk verbonden met DIY; mijn respect gaat uit naar Greg Ginn en Ian MacKaye. Punk is niet selling out, hallo The Offspring en Green Day. En punk kan soms agressief zijn. Had blink-182 op een Londens punkfestival van 1980 neergezet en ze hadden het er niet levend van afgebracht.

Greg Ginn en z'n mannen toerden met Black Flag het hele land door en maakten zo af en toe ook nog eens de overstap naar Europa om muziek te maken en álles te geven. Zojuist keek ik naar 'Het Uur Van De Wolf' en zag dat de inpsirators van Ray Charles, en hijzelf ook, exact hetzelfde deden. Punk is een grote middelvinger, precies zoals wijlen Johnny Cash die gaf — een country ster. Punk is op z'n Sonic Youth's eindeloos en genadeloos gitaren martelen en een wall of sound creëren, ongeveer zoals John Coltrane dat in de vroege jaren zestig deed onder de noemer free jazz.

Mijn conclusie: “when a word means everything, it means nothing”.