[REC] Explosions in the Sky @ Paradiso [kleine zaal], Amsterdam - 15.11.05

Dinsdagavond ben ik Explosions in the Sky live wezen aanschouwen in de kleine zaal van Paradiso. Het optreden was al een tijdje uitverkocht, maar gelukkig was een oud-klasgenoot van mij zo vriendelijk om — geheel ongevraagd overigens — een extra kaartje voor mij aan te schaffen. Diezelfde klasgenoot is overigens via mij bekend geworden met EITS. Toch handig dus, die zendingsdrang.

Enfin, het optreden stond gepland om 22.30, redelijk aan de late kant dus. Eerder op de avond was Fish, ooit Marillion (of nog steeds?), al begonnen, dus daar konden we nog heel even kijken. Echter, omdat we beiden niet bekend waren met 's mans werk, en ook nog rustig een jointje wilden roken ter 'voorbereiding' op ons optreden, gingen we hier al redelijk snel weg om ons terug te trekken naar de zitplekken op de eerste etage.

Op naar het optreden. Vooraf was ik bang dat het me misschien allemaal te pretentieus zou gaan worden. Jarenlang heb ik — achteraf onterecht — post-rock (om maar even even wat hokjesterminologie te hanteren) vermeden omdat het me saai en te interessantdoenerig leek. Ohnee, niet eens omdat het me saai leek, maar omdat ik het daadwerkelijk saai vond! En dat voordat ik al die bandjes eigenlijk serieus had beluisterd! Zielig hè? Eigenlijk ben ik dankzij bands als Isis, Cult of Luna en Sigur Rós pas serieus naar post-rock gaan luisteren. En wat bleek? Ook al is het allemaal niet zo hard (lekker relatief begrip) als Isis, de intensie bleek hetzelfde te zijn. Voor mijn gevoel dan. Dus toch maar op de post-rock-toer gegaan en het beviel, nog steeds eigenlijk. En nu dus nog live.

Dan nu, op naar het optreden! We hadden eigenlijk niet zo'n hele goede plek uitgekozen — ergens rechts in het midden — waardoor het geluid niet al te best klonk. Ook het publiek was erg rumoerig. En dat werd er niet beter op toen een deel van het Fish-publiek ook maar eens besloot EITS te gaan checken. Vervolgens bleek ook dat de rechtergitarist — voor de geïnteresseerden, op de foto de tweede van rechts — het nodig vond om hele spastische, quasi-interessante bewegingen te gaan maken en op de grond te gaan liggen. En als ik dan niet zo lekker in het optreden zit, kan ik dat als zeer storend ervaren. Gelukkig kon ik dit eenvoudig vermijden door simpelweg het meerendeel van het optreden met gesloten ogen te aanschouwen volgen.

Al met al, best wel vermaakt, maar toch een beetje een tegenvaller. Of dit door de band zelf kwam, of door de sfeer, weet ik niet precies. Een publiek kan een optreden maken of kraken. Zo was het publiek een tijdje terug in de kleine zaal van Paradiso tijdens Kinski super. Misschien zijn er wel meer die-hard Kinski-fans en iets meer post-rock-nerds die enigszins plichtmatig naar EITS gaan? Waarom ga je namelijk anders tijdens een optreden de heel tijd heen en weer lopen? Ach, misschien ben ik ook wel te kritisch en te veeleisend. Gelukkig waren de cd's erg goedkoop — € 10,- per stuk — dus besloot ik maar meteen alledrie de cd's aan te schaffen. Kan ik voorlopig toch weer even genieten van EITS, maar dan op cd.