Wat was het weer een fijn weekend met veel muziek, laat naar bed, laat het bed uit, te lang onder de douche en te weinig tijd voor huiswerk — of, in ieder geval minder dan vooraf de bedoeling was.
Vrijdag speelden er maar liefst acht bands in Paradiso onder de noemer Persistence Tour. Slechts een aantal bands waren mijns inziens de moeite waard, namelijk Napalm Death, Hatebreed en The Red Chord. Zoals ik vorige week al berichtte, sindskort ben ik een trotse bezitter van het boek Choosing Death, en in dat boek speelt Napalm Death, terecht, een zeer prominente rol. Het boek heb ik inmiddels, op de laatste twee hoofdstukken na, gelezen — met veel dank aan de NS, die het dankzij de veel vetragingen mijn leesintensiteit aanzienlijk heeft verhoogd. Eigenlijk zou de NS ook gewoon een samenwerking moeten starten met uitgeverijen. Immers, vele vetragingen bevorderen, mits in het bezit van leesmateriaal, het lezen door treinreizigers aanzienlijk. Zo'n 10 minuten vertraging per traject zorgt er namelijk voor dat reizigers eerder naar een boek grijpen en dus meer lezen. En wanneer je zo'n boek uit hebt, wil je natuurlijk weer een nieuw boek, om alle andere vertragingen te doen vergeten. Ook zou je de boeken kunnen afstemmen op de lengte van de vetragingen. Op een half uur is een heuze pil eerder van toepassing, wanneer het om vijf minuutjes gaat is een bundeling van columns misschien geschikter. En waarom zou je zo'n boek niet gewoon ter plekke als e-Book aanbieden? Tegen betaling een kollempje downloaden en huppeta. Magoe, ik dwaal af. Na veel informatie over Napalm Death tot mij te hebben genomen, wilde ik het viertal uit Birmingham dus ook wel weer eens live bezig zien — afgelopen zomer op het Dour-festival maakten ze namelijk behoorlijk wat indruk. En zo gedacht, zo gedaan.
Helaas, helaas. Waarom moest Napalm nu weer met zulke dertien-in-een-dozijn bands een optreden in Paradiso verzorgen? Settle The Score, Born From Pain. Jaiks, wat een grap. Soms klinkt het best leuk, maar bijster origineel is het niet. En dat we loyaal aan onze scene moeten zijn, respect moeten hebben voor elkaar, en alle andere hardcore clichés, dat weet ik nou wel. Jammer dat je dat allemaal niet op de dansvloer terugziet, zeker niet wanneer zo'n avond al om 18 uur begint, iedereen velen beginnen te zuipen als een gekke, en de sfeer er alleen maar agressiever op wordt. Persoonlijk vind ik ook: fuck scenes! Wat moet je ermee? Doe toch lekker wat je leuk vindt, beperk je niet tot een hokje (HARDCORE!) en stop met het oefenen van high kicks voor de spiegel en je haar doen enzo voordat je naar hardcore avondjes gaat. Houd het puur, bezeten, echt, intens, en verknal het nou niet en luister vooral niet naar lelijke, dikke mensen zoals de zanger van Settle The Score. Stelletje backpak emo wussies. Oeps! Ga ik weer.
Een band die zich in ieder geval niets van scenes aantrekt — althans, dat straalde er wat mij betreft redelijk duidelijk van af — is The Red Chord uit Boston. De muziek is snoeihard en snel, en straft daarmee alle hardcore dancing kids direct af. High kicks van iets te dikke puberjongetjes op de muziek van TRC ziet er namelijk best zielig uit, en gelukkig hadden de betreffende personen op de dansvloer dat zelf ook door. De bassist, die qua uiterlijk op de bassist van Vorago (jaiks) en schreeuwlelijk, en tevens basisst, Troy van Mastodon lijkt, droeg bijvoorbeeld een shirt van mijn helden van Melt-Banana. Menig toeschouwer zal zich ongetwijfeld hebben afgevraagd wat voor bands dat in hemelsnaam was, want zo'n gay t-shirt behoort vast niet tot een band uit de scene toe. Klopt ook. Ken je ook niet. Zal je ook niet leren kennen. Want Melt-Banana doet niet aan hokjes en ook niet aan scenes. Vette pech voor de bekrompen skinhead. Oeps! Ga ik weer!
The Red Chord was phat, en dat was Napalm zeker ook. In tegenstelling tot veel andere hardere bands, is Napalm echt, oprecht, intens, eerlijk en vooral zichzelf. Ohja, en ze knallen nog steeds zoals ten tijde van Scum en blazen daarmee vrijwel elke andere 'harde' band van tegenwoordig volledig weg. Niet slecht voor een stel ouwe lullen jonge goden (want nog maar zo'n 35, gemiddeld) uit Birmingham die als 14-jarige schooiers ooit een bandje begonnen en daarmee extreme punk wilden maken (en geen death). Zo sprak de introductie van zanger Barney — vrijdagavond gehuld in een Siege (lees gereust de hele pagina) t-shirt, wie kent ze niet? — Uhm.. waar was ik? Ohja, boekdelen... boekdelen. Punt. “Hi, we're Napalm Death from Birmingham, England. How are you guys?” Niets meer en niets minder. En in dat heerlijke Birminghamse accent (Ozzy doet er zo nu en dan ook nog een poging toe). Stukken beter en echter dan “HOW THE FUCK ARE YOU DOING!!??”. En ze knallen dus ook nog eens een stuk harder, want daar gaat het tenslotte om. In het geval van Napalm tenminste.
Over Agnostic Front ga ik niet teveel woorden vuil maken. De pit was extreem agressief, één mongool voelde zich geroepen de Hitler-groet meerdere malen te brengen — een gebaar waar de band zich overigens niet van distantieerde, en Paradiso doet daar natuurlijk ook niks aan, want bang voor rellen ofzo. Stakkers — en een zanger die als een pitbull klonk op een iets te slecht mp3'tje dat rijp is voor Uncook MP3. En dat terwijl Napalm haar set nog wel beëindigde met de Dead Kennedys kuffer Nazi Punks, Fuck OFF! De volgende regel uit deze tekst is eigenlijk typerend voor de sfeer op de dansvloer: Ten guys jump one, what a man. Helaas.
Hatebreed eindigde de avond. Ooit vond ik dit een heel stoere band, maar tegenwoordig kijk ik iets verder dan de muziek alleen. Hatebreed heeft er voor gekozen met de hulp van een groot label een model hardcore band te zijn, eentje die voldoet aan alle clichés en het goed doet bij alle liefhebbers van harde muziek. En dat doen ze ook best goed. De show was redelijk, al werden een paar van mijn favo nummers wel overgeslagen: Another Day, Another Vendetta, Facing What Consumes You en good ol' Betrayed By Life.
Ik ga nu toch echt slapen, en dus komt het verslag van mijn zaterdagavond een andere keer. Maar natuurlijk niet nadat ik dit stukje op m'n bleg heb gezet. Iets waar u, als lezer, natuurlijk geen enkele boodschap aan heeft.
