Naëvaluterugbeschouwing

Het einde van 't vak, waar deze blog onderdeel van uitmaakte, zit er bijna op. Daarom is 't nu tijd voor de goede en slechte punten van deze weblog op een rijtje. In Hbo-jargon ook wel 'leermomenten' genoemd, ervaringen waar ik leer uit heb getrokken dus.

Goede punten

Geheel eigen vormgeving geïmplementeerd en consequent toegepast;

Berichten met inhoud én humor (althans, een poging tot) geschreven;

Veel hyperlinks aangebracht, wat aanzet tot intuïtief reageren;

Een afsluitende, terugblikkende post!;

Semantische html-code, voor zover ik de mogelijkheden daartoe had (alsof iemand dit belangrijk vindt Hoi Fons!).

Slechte Mindere punten

Geen eenduidig doel c.q. concept, misschien een iets te breed, en daardoor vaag, onderwerp;

En daardoor ook te weinig 'ik vind'-berichtjes, al werd dat soms wel iets beter (bedankt Pick! (die naam heb ik overigens bedacht! (mag dat? genestte haakjes?)));

Geen 40 berichten (want kwaliteit — ahum — boven kwantiteit ¹);

Iets te weinig interactie?;

Het eerste punt telt gewoon heel zwaar.

¹ Het oorspronkelijke doel van dit weblog was het publiceren van slechts één betoog met daarin mijn standpunt jegens het criterium van 40 berichten. Toch heb ik dat briljante idee niet uitgevoerd, uit angst voor een eventuele negatieve beoordeling.

Nieuwe aankopen

Aquarius

Boris - Amplifier Woship

Boris - Pink

Harvey Milk - Courtesy and Good Will Toward Men

Harvey Milk - The Singles

Kinski - Alpine Static

Lightning Bolt - Hypermagic Mountain

Mark Lanegan - Bubblegum

Mark Lanegan - I'll Take Care Of You

Melvins - The Bootlicker

Sleep - Sleep's Holy Mountain

Dischord

The Evens - The Evens

Fugazi - Instrument (dvd)

Minor Threat - Complete Discography

Minor Threat - Live dvd

V/A - 20 Years of Dischord (3-cd boxset)

NLStore

Alice Cooper - Love It To Death

Altamont - Civil War Fantasy

Black Flag - Loose Nut

Hüsker Dü - New Day Rising

Sleep - Volume One

Ween - Chocolate and Cheese

Ween - Live i Chicago (dvd + cd)

Mark D vergezelt Sunn 0)))

Mark Deutrom (op de foto rechts, met de Melvins), ook wel onbekend als Mark D, vergezelt de heren van Sunn 0))) tijdens hun aankomende Europese tournee (met utizondering van de shows tot en met Parijs). Mark D produceerde onder meer de eerste twee lp's van de Melvins, verving een aantal keren Lorax, de toenmalige bassiste van de Melvins en tevens dochter van Shirley Temple, en vulde van 1994 tot 1998 fulltime deze positie in. Ook bracht hij een soloplaat uit op het Southern Lord-label.

Van Mark's MySpace:

I am delighted to announce that Sunn 0)) has invited me to assist them in the rendering of infrasonics on the European continent. Check show listings for information or consult the Ouija for more arcane specifics.

I will have a limited edition CD for sale available only from venues I will be at with Sunn 0)).

I look forward to meeting anyone from the past or future. Offerings of Absinthe and good cigars always accepted.

See you soon.

Mijn aanbod om in Paradiso fijn te genieten van een wietsigaar, heeft hij reeds afgeslagen. Mark prefereert toch echt de Cubaanse variatie. Ik de Afghaanse, of de Marokkaanse.

Lobotomy: uit

In 2000 verscheen 'Lobotomy: Surviving the Ramones', de autiobiografie van Dee Dee Ramone, de legendarische bassist, liedjesschrijver, medeoprichter en voorzetter (One, Two, Three, Four!) van de Ramones. In 2002 overleed Dee Dee aan een heroïne-overdosis, twee maanden nadat de Ramones waren toegetreden tot de Rock N' Roll Hall of Fame. Tijdens die toetreding feliciteerde en bedankte Dee Dee zichzelf.

Onder de naam Douglas Colvin groeide hij op in het Duitsland van de wederopbouw. Zijn vader was een Amerikaanse soldaat die in Duitsland zijn moeder, een Duitse, ontmoette. Beiden waren alcoholist en vertoonden agressief gedrag, en zodoende groeide Dee Dee in een ongewone situatie op. Op z'n zestiende verhuisde hij met zijn moeder en zus naar Queens in New York. Intussen had Dee Dee al een voorkeur voor rock 'n roll ontwikkeld, mede dankzij Radio Luxemburg. Omdat Dee Dee een misfit was en van de Stooges hield, trad hij al gauw toe tot de vriendengroep van medelotgenoten Johnny en Joey.

'Lobotomy' is een vlot geschreven boek dat behoorlijk onsamenhangend in elkaar steekt. Dit maakt het boek echter bijzonder representatief voor de levensstijl van Dee Dee. Hoe je het ook wendt of keert, Dee Dee was een junkie. Door zijn moeilijke jeugd heeft hij — om het op z'n Balkenends te zeggen — bepaalde normen en waarden gewoon nooit meegekregen. Dingen die je op z'n minst nodig hebt het leven op fatsoenlijke leven te overleven doorstaan. En als het daar al aan schort, dan wordt het lastig. En kun je Dee Dee z'n levensstijl nauwelijks kwalijk nemen. Dee Dee was het probleemkind van de Ramones.

In 'Lobotomy' wordt er weinig aandacht besteed aan de beginperiode van de band de Ramones. Tenminste, niet aan de hand van feiten. Alles wordt verteld door de ogen van Dee Dee. Ook is het soms lastig in te schatten in welke periode je je nu weer als lezer bevindt, zeker wanneer Dee Dee vertelt over de junkie-scene van New York in de jaren zeventig. 'Lobotomy' is dus zeker geen boek dat over de beginselen van de New Yorkse punk-scene verhaalt. (In dat geval is de dvd ' End of the Century, the story of the Ramones', wél een absolute aanrader.)

Waar de Ramones door sommigen (waaronder moi) oneindig geromantiseerd wordt, weet Dee Dee wel beter, hij was er immers bij. De Ramones hebben nooit een hit gescoord, hebben nooit veel verkocht, beïnvloedden weliswaar duizenden (dat durf ik gerust te stellen) andere bands, maar zijn op de een of andere manier, ook volgens de overige leden, nooit geheel geslaagd. Dat dan weer niet.

Wat 'Lobotomy' misschien nog wel het leukst maakt, is de humoristische wijze waarop Dee Dee de oneindige anekdotes brengt. En anekdotes zijn er zat. De vele heroïnefeestjes met z'n medejunkies van de New York Dolls, die ene avond in Londen waar hij samen met Sid Vicious heroïne scoorde maar niet gebruikte vanwege het gebrek aan water (Sid besloot daarop het water uit de wc te gebruiken, dat misschien beter beschreven kan worden als mix van urine, bloed en slijm), z'n opnamen in psychiatrische inrichtingen, het verblijf in Amsterdam, en vele andere verhalen. Rode draad blijft de duidelijke haat-liefde-verhouding van Dee Dee en de Ramones, altijd voer voor een vermakelijk verhaal.

Domme blondjes

Normaliter vind ik ze erg flauw, maar deze mop over domme blondjes mag er wezen.

(Coming up, verslagje over de autobiografie van Dee Dee Ramone. Drie boeken verslonden binnen een maand tijd, waar gaat het heen?)

11 februari: Beide Daumen Hoch!

Zaterdag 11 februari aanstaande vindt er in De Groote Weiver te Krommenie een heerlijk avondje plaats, geheel geboekt door niemand minder dan mijzelf. Aanvankelijk zouden Heavy Lord en Children of God samen met Mary Bell spelen, maar doordat het een tijdje duurde voordat 't Weiver (zo heet dat in mijn volksmond) knopen durfde door te hakken, had Heavy Lord intussen een uitnodiging gekregen om op te treden tijdens de Grote Prijs van Zuid-Holland en aanvaard. Niets aan te doen. Gelukkig reageerde Toner Low enthousiast op mijn verzoek en wilden ze graag spelen. Children of God had wat interne problemen, en daarom speelt Strychnine, de vreemde eend in de bijt daar zij het, uhm, minst ontoegankelijk zijn.

Hopelijk slaat het een beetje aan. En anders is het in ieder geval voor mij en m'n volgers een avondje genieten. Voor de geïnteresseerden, ik regel na afloop de muziek, dus bereid je voor op onder meer Melvins, Earth, Harvey Milk, Wipers, Acid King, Isis, Electric Wizard, Boris (nee, niet die) en nog meer takkeherrie die je waarschijnlijk niet kan uitstaan.

Hieronder volgt het 'officiële' persbericht!

---

Toner Low, Mary Bell en Strychnine

Op 11 februari vindt er na enige tijd weer eens een metalavond plaats in De Groote Weiver. Alhoewel, eigenlijk dekt 'metal' lang niet de lading die de drie Nederlandse bands - Toner Low, Mary Bell en Strychnine - ten gehoren zullen brengen. Traagheid, depressie, dreunen en geestverruiming dekken deze lading daarentegen des te beter. Een zware opgave en tevens een unicum in de Zaanstreek, het motto van deze avond luidt dan ook: tune low, play slow.

Strychnine is een driemansformatie uit de buurt van Leiden. De band is opgericht begin september 2003 door Niels en Ernesto. Voordat Remko bij de band kwam is er gejamd met verschillende bassisten. De muzikale invloeden zijn onder andere Kyuss, Soundgarden, Fu Manchu, Slo Burn, Cosmics Psychos, Black Sabbath, Brant Bjork and the Bros, Los Natas en Mondo Generator.
http://www.strychnine-stonerrock.tk/

Uit Utrecht komen 'sludge bastards' Mary Bell. Zoals de bijnaam al enigszins verklapt, speelt deze band ranzige, zware, extreem trage sludge, onderbouwd door depressieve vocalen; not for the faint-hearted. Eerder speelde deze band samen met onder andere Unearthly Trance, Ramesses en Moho. Muzikale raakvlakken: Harvey Milk, Khanate, Earth en Joy Division. http://www.mary-bell.nl/

De Leidse stonerdoomband Toner Low is eind jaren negentig opgericht, maar bestaat sinds 2002 in de huidige samenstelling. Hiermee werden in de periode 2002-2004 een split-7" uitgebracht, en werd opgetreden in Nederland, Duitsland en Luxemburg. In juni 2005 bracht Toner Low haar debuut-cd uit via het eigen label Roadkill Rekordz. Het album werd goed ontvangen en leverde de band veel positieve recensies op; onder meer in OOR, Aardschok, FRET, LiveXS, Gonzo Circus en op tal van websites. Onlangs verscheen de cd via het Eindhovense label-voor-zware-rock Freebird Records. Toner Low's eerste cd is een 46-minuten durende doemtrip langs loodzware gitaren, lang uitgesponnen riffs, ronkende basfrequenties, hypnotiserende passages, vervormde zangpartijen, psychedelische samples en vervreemdende sferen. De muziek heeft raakvlakken met onder andere Sleep, Electric Wizard, High On Fire en Acid King. Toner Low trad de laatste tijd op met bands als Dozer (S), Thee Plague Of Gentlemen (B), Amen Ra (B), Heavy Lord, Orange Sunshine en Desert Sons. Tijdens optredens wordt de geestverruimende stonerdoom ondersteund met psychedelische videobeelden op een backdrop. De band bestaat uit bassist/zanger Deef, gitarist Daan en drummer Jack. http://www.roadkillrekordz.nl/tonerlow/

---

En de vlieger (met dank aan Bart voor de Raymond Pettibon-achtige illustratie):

Read this, punk

De laatste tijd vraag ik mijzelf zo nu en dan af wat punk nu precies betekent. De term duikt in zoveel verschillende situaties op, dat het vaak gissen blijft naar de echte betekenis. Ik neem een aantal mogelijke betekenissen kort onder de loep.

Met punk wordt wellicht een bepaald geluid bedoeld. De Ramones kwamen halverwege de jaren zeventig met een snelle, eenvoudige rock 'n' roll-variant bestaande uit hooguit vier akkoorden met liedjes die zo rond de twee minuten bedroegen. Op de vraag van een journaliste waarom de Ramones zulke korte nummers speelden, antwoordde bassist Dee Dee Ramone: “We spelen helemaal geen korte nummers — we spelen gewoon rock 'n roll, maar dan wat sneller.”.

In 1971 dook de term 'punk-rock' voor het eerst op in het Amerikaanse muziekblad Creem en werd het vervolgens al snel overgenomen door andere jounalisten. Vaak werd er met punk gereferreerd aan sixties garage bands als The Sonics. Toch werd bijvoorbeeld ook Patti Smith als punk bestempeld. Als we nog verder gaan zien we dat ook The Velvet Underground vanwege haar opstandige houding als punk werd beschouwd. En opstandig, wild en rebels, dat waren de uitzinnige Stooges (ik noem Iggy Pop voor de ketters onder ons) en The Doors met 'sexbom' Jim Morrison als frontman zeker ook.

In 1976 speelden de Ramones in Londen. Het verhaal gaat dat vele aanwezigen uit ongekend enthousiasme niet veel na het plaatsvinden van dit optreden hun eigen (en inmiddels legendarische) bands oprichtten. Ik noem bijvoorbeeld The Sex Pistols, The Clash, The Damned en The Buzzcocks. (Toen waren ze er ook al, the-bandjes.) Het beginnen van eigen bands was een belangrijk onderdeel van punk. Bands als ELO zullen jongeren ongetwijfeld hebben laten zien hoe mooi complexe muziek kan zijn, maar het werkt ook zeker ontmoedigend. DIY dus — do it yourself. De muziek ging weer terug naar de basis en werd laagdrempelig; wanneer je vier drie akkoorden kon spelen was je, toe aan je eerste punkband.

Ook in Amerika werd de punkgolf die het Londen van 1977 verspreidde opgepikt. Doorgaans niet al te populaire jongeren die 'anders' waren en zich buitengesloten voelden, herkenden in punk een vorm van vrijheid. Velen van hen begonnen een snellere variant van punk: hardcore. Voorbeelden van typische hardcore bands zijn Minor Threat, Dead Kennedys en Deep Wound. Intussen kwam er in Engeland een andere stroming opzetten: Oi! Oi is de working class variant van punk en was vaak van agressievere aard en was onder meer populair onder skinheads. Punk was ook politiek. Extreem linkse punks als Crass en onze eigen The Ex grepen punk aan om hun politieke frustraties te uiten.

Punk betekende ook mode. Of liever gezegd, anti-mode. Dr. Martens, afgetrapte chuckies, gescheurde spijkerbroek, oud t-shirt, spijkerjas of leren jack en het haar onverzorgd, geverfd, in een hanenkam of een van de andere vele mogelijkheden. En op muziek moet natuurlijk gedanst worden. Ook op dansgbebied bestonden er eveneens weinig regels. Gewoon uit je dak gaan was al goed genoeg. Vormen van deze dansen zijn pogoing, stagediving, slam dancen en mosh pitten.

Uit punk vloeiden ook weer allerlei andere stromingen voort. In Engeland ontstonden er naast post-punk bands in de vorm van onder andere Joy Division en The Cure ook grindcore bands zoals Extreme Noise Terror en Napalm Death. In Amerika ontstond er naast hardcore van alles en nog wat; indie, art punk, noise, garage punk, grunge, et cetera.

Punk groeide ook uit tot ideologie: punk was anarchistisch, punk was tegen authoriteit, discriminatie, militarisme, commercie en kapitalisme, punk betekende zélf nadenken en punk was vóór witte bonen in tomatensaus!

Mijn conclusie? Kurt Cobain zei dat er niets in de wereld is waar hij zoveel van houdt als van punkrock. Want punk betekent vrijheid. Hij hield er al van toen hij er slechts over gelezen had, en zich slechts een voorstelling kon maken hoe The Clash zou klinken. De Ramones zijn wat mij betreft de band die de sound hebben uitgevonden. Maar met de punkideologie hadden ze als band geen flikker te maken. Punk is rebels, agressief en heeft een fuck you attitude, 'Hello London!'. Punk is onlosmakelijk verbonden met DIY; mijn respect gaat uit naar Greg Ginn en Ian MacKaye. Punk is niet selling out, hallo The Offspring en Green Day. En punk kan soms agressief zijn. Had blink-182 op een Londens punkfestival van 1980 neergezet en ze hadden het er niet levend van afgebracht.

Greg Ginn en z'n mannen toerden met Black Flag het hele land door en maakten zo af en toe ook nog eens de overstap naar Europa om muziek te maken en álles te geven. Zojuist keek ik naar 'Het Uur Van De Wolf' en zag dat de inpsirators van Ray Charles, en hijzelf ook, exact hetzelfde deden. Punk is een grote middelvinger, precies zoals wijlen Johnny Cash die gaf — een country ster. Punk is op z'n Sonic Youth's eindeloos en genadeloos gitaren martelen en een wall of sound creëren, ongeveer zoals John Coltrane dat in de vroege jaren zestig deed onder de noemer free jazz.

Mijn conclusie: “when a word means everything, it means nothing”.

Get In The Van: uit

Goed, Get In The Van dus. Precies een week geleden ontving ik dit boek, nadat iemand van het Melvins-forum — waar ik geregeld uithang — me dit boek had aangeraden. Gisteren had ik het alweer uit. Lees ik zo snel? Mwah, valt wel mee. Het boek bevat iets minder dan driehonderd pagina's, bevat verschillende afbeeldingen en leest redelijk snel weg omdat het in feite niet meer is dan een verzameling van dagboeken die de auteur, Henry Rollins, bijhield gedurende zijn verblijf in de band Black Flag. Maar wel hele leuke verzamelingen, dat wel.

Tussen de zomers van 1981 en 1986 was Rollins zanger en boegbeeld van BF, een legendarische band uit LA. BF werd in 1977 opgericht door workaholic Greg Ginn, die daarnaast ook nog eens een eigen label draaiende hield: SST. In de lente van 1981 kreeg Rollins, toentertijd woonachtig in Washington DC en 20 lentes jong, een kopie van Nervous Breakdown, een EP van BF. BF werd al snel de favoriete band van Rollins.

The record's cover art said it all. A man with his back to the wall baring his fists. In front of him another man fending him off with a chair. I felt like the guy with his fists up every day of my life.

Vlak nadat hij bekend was geraakt met BF, besloot 'ie de band samen met z'n maatje Ian MacKaye — o.a. oprichter van Dischord, ex-Minor Threat, Fugazi, tegenwoordig the Evens, grondlegger van de sXe-beweging — te gaan zien in New York. Ze spraken wat met de band en gingen weer terug. Even daarna speelde de band in Washington DC en uiteraard zag Rollins ze daar weer. Hij raakte enigszins bevriend met de bandleden en bewonderde ze ten zeerste; de muziek, de attitude, de levenswijze. Zij deden wat hij ook wilde doen: een eigen leven leiden zonder regels van bovenaf opgelegd te krijgen. Rollins was toentertijd filiaalmanager van een Häagen-Dazs-filiaal en werkte daar 40 tot 60 uur per week. Wanneer 'ie iets verkeerd deed, werd 'ie verrot gescholden door z'n baas.

In juni speelde BF wederom in New York. Het was al laat en Rollins had nog maar een uurtje te gaan voordat 'ie vijf uur terug moest rijden en te gaan werken. Opeens droeg bassist Chuck Dukowski een nummer op aan Rollins, en nodigde hem uit het nummer mee te zingen op het podium. Needless to say, het was geweldig. De volgende dag had Rollins had geen slaaptekort; hij barstte zelfs van de energie die hij had gekregen van het delen van het podium met zijn helden. Een paar dagen werd Rollins gebeld door Dez, de zanger/gitarist van BF. Dez wilde zich meer op z'n instrument gaan focusen en nodigde Rollins uit een keer met de band te komen jammen. De band was tevreden en nodigde Rollins uit bij de band te komen: het begin van een fascinerend levensverhaal dat nog steeds duurt.

Alles veranderde in het leven van Rollins. De levenswijze, het zelfdoen, geen eten, geen vaste verblijfplaats, oefenen, eenzaamheid, maar ook live spelen en álles geven. BF was meer dan een band, het was een way of life. Deze levenswijze maakte hem ook verbitterd, hij raakte in een isolement. Rollins is asoluut een van de duisterste, negatieve en meest inspirerende personen waar ik ooit over heb gelezen. Hij was pas twintig jaar oud toen 'ie tot de band trad en deed direct zo'n 100 tot 200 shows per jaar, vaak twee sets per avond. De overige dagen was 'ie eveneens met BF bezig. Tijdens optredens werd 'ie vrijwel altijd geslagen, geschopt, uitgescholden en met bier en pis overgoten — vechtpartijen waren eerder regel dan uitzondering. Dikwijls maakte de politie een einde aan de optredens. Met de politie had 'ie trouwens wel vaker te maken (op een vergelijkbare manier zoals veel provo's in de jaren 60 met de politie te maken hadden). De pigs — zoals ze in het boek steevast worden genoemd — mochten Rollins niet, en maakten hem het leven zuur. En daarom haatte Rollins hen terug. Logisch? Een beetje wel.

In de loop der jaren maakte Rollins kennis met een aantal prominente figuren. Naast Ian McKaye, die hij al van jongs af aan kende, raakte hij vooral ook goed bevriend met Nick Cave, die de Bad Seeds toen nog moest oprichten maar wel al furore had gemaakt als leider van The Birthday Party. Ook Einstürzende Neubauten gitarist Blixa Bargeld behoorde tot dit selecte groepje. De enige vrouw waar Rollins tijdens zijn BF-periode contact mee had, was Diamanda Galás (een van de duisterste en meest intrigerende zangeressen die onze planeet rijk is). Volgens Rollins was Nick Cave de enige man ter wereld die hem begreep. Michael Stipe was ook 'cool'.

Verder was Rollins tamelijk mensenschuw. Hij was niet sociaal, en dat maakte hem ook weinig uit. Veel vertrouwen in de mensheid had 'ie toch niet. Hij fantaseerde hoe 'ie mensen martelde en vermoordde. Spelen was zijn enige drijfveer om verder te gaan. Tijdens het spelen kon hij af en toe zijn frustraties uiten, bijvoorbeeld door een skinhead met een bierpull te bewerken totdat de man niet meer bewoog. Het klinkt keihard — en dat is het ook — maar Rollins was zo vaak het slachtoffer van dit soort gewelddadige acties. Het stoppen met spelen was geen optie, de politie inschakelen al helemaal niet, zichzelf in elkaar laten slaan had 'ie afgezworen — al genoot 'ie soms van de pijn (in pain, there's no pain) — en dus nam 'ie het heft soms in eigen hand. Begrijpelijk? Een beetje wel.

In 1986 was BF klaar met wederom een tournee en belde Greg Ginn Rollins, hij stopte met BF. Hoewel Rollins nooit eerder over deze mogelijkheid had nagedacht, voelde het als een opluchting. BF was geweldig. Een oerband. Veel mensen denken dat BF een geweldige hardcore punkband was, maar dat was slechts een deel. Ginn behoort tot de hardwerkendste mensen in de muziekwereld en zocht altijd weer nieuwe grenzen op. BF kan onder meer worden omscheven als hardcore, punkrock, hardrock, sludge, heavy metal en free jazz — ja, echt. Hoeveel bands kunnen dat zeggen? “Give the audience what they need, not what they want” was het motto van Ginn. Rollins stelde een keer voor twee enigsizns soortgelijke albums achter elkaar te maken zodat de fans niet steeds opnieuw voor veranderingen en verrassingen kwamen te staan, Ginn lachtte hem uit (iets wat 'ie niet vaak deed, de meeste bandleden waren bang voor Rollins, ook al had Rollins een immens groot respect voor zijn bandleden, en vooral voor Ginn). BF deed alles zelf. In die tijd was er nog geen MTV. Van radiostations kregen ze geen steun. Promotie deden ze zelf door flyers op te plakken en legendarische shows te geven. Alle optredens werden zelf geregeld, zelfs Europese tours. Verblijfplaatsen waren er meestal niet. Soms was er een fan wiens ouders een nachtje weg waren, en anders sliepen ze in de van. Hotels kenden ze niet. Geld was er vrijwel nooit, het dagbudget van de band op tour bedroeg zo'n 5 dollar. Niemand sliep echt veel. Tijdens tournees sliep Rollins gemiddeld zo'n drie tot vier uur per nacht. En de rest ook, misschien iets meer.

Get In The Van, een absolute aanrader. Vlot geschreven verhalen, veel humor, veel depressie, observaties van een potentiële seriemoordenaar, veel foto's en ook flyers van Raymond Pettibon, de man achter het geweldige BF artwork.

Henry is nu wat minder mensenschuw dan vroeger. Na BF begon 'ie z'n eigen band: de Rollins Band. Ook acteerde 'ie in onder andere Johnny Mnemonic en Lost Highway, kwam publiekelijk op voor de WM3, doet spoken word tournees — iets waar 'ie tijdens z'n BF-verblijf mee is begonnen — en heeft een eigen label en uitgeverij: 2.13.61. Van de week kreeg ik een e-mail van 'em omdat ik had gevraagd of 'ie ook nog naar Nederland zou komen voor z'n spoken word tournee.

Maarten, thanks for the letter. I don't mind getting letters from people. It's cool but sometimes there's a lot. I don't know what is happening exactly in March on the talking shows in Europe. Best thing to do is go the HenryRollins.com site and check for updates. Thanks. Henry

Tip: Dinsdag 21 maart Henry Rollins in Paradiso, 25 Years of Bullshit

Bang My Head

Allereerst even een heel fijn, gezond, gelukkig, succesvol, voorspoedig, mooi en lucratief 2006 toegewenst aan de mensen die daar behoefte aan hebben. Allertweedst, ik zal binnenkort een berichtje plaatsen dat in het teken staat van de semi-autobiografie van Henry Rollins, Get In The Van. Vermoedelijk zal ik vanavond de resterende bladzijden tot mij nemen waarmee ik het boek in zeven dagen tijd heb verslonden — wat leuk om dát woord eens te kunnen gebruiken!

Maar waar het om gaat: Bang My Head (of Matt-Alec, volgens de Mangled Demos). Opgenomen in 1984 toen de Melvins nog maar net bezig waren en Kurt Cobain ze — denk ik — nog moest ontdekken. Op drums zit wel al Dale Crover, die de originele drummer Mike Dillard dus al vrij snel na de oprichting verving. De bassgitarist is Matt Lukin, die later bij Mudhoney aan de bak ging en nu geheel gestopt is met muziek en hoogstwaarschijnlijk een aan de alcohol verslaafde timmerman in Seattle is. Dit fragment is afkomstig van de dvd Salad Of A Thousand Delights waar 'ie onder de extra's te vinden is. Let op hoe slecht Buzz playbackt.