Music's First

Naëvaluterugbeschouwing

2006-01-23T18:38:00.000+01:00

Het einde van 't vak, waar deze blog onderdeel van uitmaakte, zit er bijna op. Daarom is 't nu tijd voor de goede en slechte punten van deze weblog op een rijtje. In Hbo-jargon ook wel 'leermomenten' genoemd, ervaringen waar ik leer uit heb getrokken dus.

Goede punten: Geheel eigen vormgeving geïmplementeerd en consequent toegepast;; Berichten met inhoud én humor (althans, een poging tot) geschreven;; Veel hyperlinks aangebracht, wat aanzet tot intuïtief reageren;; Een afsluitende, terugblikkende post!;; Semantische html-code, voor zover ik de mogelijkheden daartoe had (~~alsof iemand dit belangrijk vindt~~ Hoi Fons!).

~~Slechte~~ Mindere punten: Geen eenduidig doel c.q. concept, misschien een iets te breed, en daardoor vaag, onderwerp;; En daardoor ook te weinig 'ik vind'-berichtjes, al werd dat soms wel iets beter (bedankt Pick! (die naam heb ik overigens bedacht! (mag dat? genestte haakjes?)));; Geen 40 berichten (want kwaliteit — ahum — boven kwantiteit¹);; Iets te weinig interactie?;; Het eerste punt telt gewoon heel zwaar.

¹ Het oorspronkelijke doel van dit weblog was het publiceren van slechts één betoog met daarin mijn standpunt jegens het criterium van 40 berichten. Toch heb ik dat briljante idee niet uitgevoerd, uit angst voor een eventuele negatieve beoordeling.

Nieuwe aankopen

2006-01-20T16:52:00.000+01:00

Aquarius: Boris - Amplifier Woship; Boris - Pink; Harvey Milk - Courtesy and Good Will Toward Men; Harvey Milk - The Singles; Kinski - Alpine Static; Lightning Bolt - Hypermagic Mountain; Mark Lanegan - Bubblegum; Mark Lanegan - I'll Take Care Of You; Melvins - The Bootlicker; Sleep - Sleep's Holy Mountain

Dischord: The Evens - The Evens; Fugazi - Instrument (dvd); Minor Threat - Complete Discography; Minor Threat - Live dvd; V/A - 20 Years of Dischord (3-cd boxset)

NLStore: Alice Cooper - Love It To Death; Altamont - Civil War Fantasy; Black Flag - Loose Nut; Hüsker Dü - New Day Rising; Sleep - Volume One; Ween - Chocolate and Cheese; Ween - Live i Chicago (dvd + cd)

Mark D vergezelt Sunn 0)))

2006-01-19T21:09:00.000+01:00

Mark Deutrom (op de foto rechts, met de Melvins), ook wel onbekend als Mark D, vergezelt de heren van Sunn 0))) tijdens hun aankomende Europese tournee (met utizondering van de shows tot en met Parijs). Mark D produceerde onder meer de eerste twee lp's van de Melvins, verving een aantal keren Lorax, de toenmalige bassiste van de Melvins en tevens dochter van Shirley Temple, en vulde van 1994 tot 1998 fulltime deze positie in. Ook bracht hij een soloplaat uit op het Southern Lord-label.

Van Mark's MySpace:

I am delighted to announce that Sunn 0)) has invited me to assist them in the rendering of infrasonics on the European continent. Check show listings for information or consult the Ouija for more arcane specifics.

I will have a limited edition CD for sale available only from venues I will be at with Sunn 0)).

I look forward to meeting anyone from the past or future. Offerings of Absinthe and good cigars always accepted.

See you soon.

Mijn aanbod om in Paradiso fijn te genieten van een wietsigaar, heeft hij reeds afgeslagen. Mark prefereert toch echt de Cubaanse variatie. Ik de Afghaanse, of de Marokkaanse.

Lobotomy: uit

2006-01-14T13:21:00.000+01:00

In 2000 verscheen 'Lobotomy: Surviving the Ramones', de autiobiografie van Dee Dee Ramone, de legendarische bassist, liedjesschrijver, medeoprichter en voorzetter (One, Two, Three, Four!) van de Ramones. In 2002 overleed Dee Dee aan een heroïne-overdosis, twee maanden nadat de Ramones waren toegetreden tot de Rock N' Roll Hall of Fame. Tijdens die toetreding feliciteerde en bedankte Dee Dee zichzelf.

Onder de naam Douglas Colvin groeide hij op in het Duitsland van de wederopbouw. Zijn vader was een Amerikaanse soldaat die in Duitsland zijn moeder, een Duitse, ontmoette. Beiden waren alcoholist en vertoonden agressief gedrag, en zodoende groeide Dee Dee in een ongewone situatie op. Op z'n zestiende verhuisde hij met zijn moeder en zus naar Queens in New York. Intussen had Dee Dee al een voorkeur voor rock 'n roll ontwikkeld, mede dankzij Radio Luxemburg. Omdat Dee Dee een misfit was en van de Stooges hield, trad hij al gauw toe tot de vriendengroep van medelotgenoten Johnny en Joey.

'Lobotomy' is een vlot geschreven boek dat behoorlijk onsamenhangend in elkaar steekt. Dit maakt het boek echter bijzonder representatief voor de levensstijl van Dee Dee. Hoe je het ook wendt of keert, Dee Dee was een junkie. Door zijn moeilijke jeugd heeft hij — om het op z'n Balkenends te zeggen — bepaalde normen en waarden gewoon nooit meegekregen. Dingen die je op z'n minst nodig hebt het leven op fatsoenlijke leven te ~~overleven~~ doorstaan. En als het daar al aan schort, dan wordt het lastig. En kun je Dee Dee z'n levensstijl nauwelijks kwalijk nemen. Dee Dee was het probleemkind van de Ramones.

In 'Lobotomy' wordt er weinig aandacht besteed aan de beginperiode van de band de Ramones. Tenminste, niet aan de hand van feiten. Alles wordt verteld door de ogen van Dee Dee. Ook is het soms lastig in te schatten in welke periode je je nu weer als lezer bevindt, zeker wanneer Dee Dee vertelt over de junkie-scene van New York in de jaren zeventig. 'Lobotomy' is dus zeker geen boek dat over de beginselen van de New Yorkse punk-scene verhaalt. (In dat geval is de dvd ' End of the Century, the story of the Ramones', wél een absolute aanrader.)

Waar de Ramones door sommigen (waaronder moi) oneindig geromantiseerd wordt, weet Dee Dee wel beter, hij was er immers bij. De Ramones hebben nooit een hit gescoord, hebben nooit veel verkocht, beïnvloedden weliswaar duizenden (dat durf ik gerust te stellen) andere bands, maar zijn op de een of andere manier, ook volgens de overige leden, nooit geheel geslaagd. Dat dan weer niet.

Wat 'Lobotomy' misschien nog wel het leukst maakt, is de humoristische wijze waarop Dee Dee de oneindige anekdotes brengt. En anekdotes zijn er zat. De vele heroïnefeestjes met z'n medejunkies van de New York Dolls, die ene avond in Londen waar hij samen met Sid Vicious heroïne scoorde maar niet gebruikte vanwege het gebrek aan water (Sid besloot daarop het water uit de wc te gebruiken, dat misschien beter beschreven kan worden als mix van urine, bloed en slijm), z'n opnamen in psychiatrische inrichtingen, het verblijf in Amsterdam, en vele andere verhalen. Rode draad blijft de duidelijke haat-liefde-verhouding van Dee Dee en de Ramones, altijd voer voor een vermakelijk verhaal.

Domme blondjes

2006-01-11T22:57:00.000+01:00

Normaliter vind ik ze erg flauw, maar deze mop over domme blondjes mag er wezen.

(Coming up, verslagje over de autobiografie van Dee Dee Ramone. Drie boeken verslonden binnen een maand tijd, waar gaat het heen?)

11 februari: Beide Daumen Hoch!

2006-01-08T21:41:00.000+01:00

Zaterdag 11 februari aanstaande vindt er in De Groote Weiver te Krommenie een heerlijk avondje plaats, geheel geboekt door niemand minder dan mijzelf. Aanvankelijk zouden Heavy Lord en Children of God samen met Mary Bell spelen, maar doordat het een tijdje duurde voordat 't Weiver (zo heet dat in mijn volksmond) knopen durfde door te hakken, had Heavy Lord intussen een uitnodiging gekregen om op te treden tijdens de Grote Prijs van Zuid-Holland en aanvaard. Niets aan te doen. Gelukkig reageerde Toner Low enthousiast op mijn verzoek en wilden ze graag spelen. Children of God had wat interne problemen, en daarom speelt Strychnine, de vreemde eend in de bijt daar zij het, uhm, minst ontoegankelijk zijn.

Hopelijk slaat het een beetje aan. En anders is het in ieder geval voor mij en m'n volgers een avondje genieten. Voor de geïnteresseerden, ik regel na afloop de muziek, dus bereid je voor op onder meer Melvins, Earth, Harvey Milk, Wipers, Acid King, Isis, Electric Wizard, Boris (nee, niet die) en nog meer takkeherrie die je waarschijnlijk niet kan uitstaan.

Hieronder volgt het 'officiële' persbericht!

Toner Low, Mary Bell en Strychnine

Op 11 februari vindt er na enige tijd weer eens een metalavond plaats in De Groote Weiver. Alhoewel, eigenlijk dekt 'metal' lang niet de lading die de drie Nederlandse bands - Toner Low, Mary Bell en Strychnine - ten gehoren zullen brengen. Traagheid, depressie, dreunen en geestverruiming dekken deze lading daarentegen des te beter. Een zware opgave en tevens een unicum in de Zaanstreek, het motto van deze avond luidt dan ook: tune low, play slow.

Strychnine is een driemansformatie uit de buurt van Leiden. De band is opgericht begin september 2003 door Niels en Ernesto. Voordat Remko bij de band kwam is er gejamd met verschillende bassisten. De muzikale invloeden zijn onder andere Kyuss, Soundgarden, Fu Manchu, Slo Burn, Cosmics Psychos, Black Sabbath, Brant Bjork and the Bros, Los Natas en Mondo Generator.
http://www.strychnine-stonerrock.tk/

Uit Utrecht komen 'sludge bastards' Mary Bell. Zoals de bijnaam al enigszins verklapt, speelt deze band ranzige, zware, extreem trage sludge, onderbouwd door depressieve vocalen; not for the faint-hearted. Eerder speelde deze band samen met onder andere Unearthly Trance, Ramesses en Moho. Muzikale raakvlakken: Harvey Milk, Khanate, Earth en Joy Division. http://www.mary-bell.nl/

De Leidse stonerdoomband Toner Low is eind jaren negentig opgericht, maar bestaat sinds 2002 in de huidige samenstelling. Hiermee werden in de periode 2002-2004 een split-7" uitgebracht, en werd opgetreden in Nederland, Duitsland en Luxemburg. In juni 2005 bracht Toner Low haar debuut-cd uit via het eigen label Roadkill Rekordz. Het album werd goed ontvangen en leverde de band veel positieve recensies op; onder meer in OOR, Aardschok, FRET, LiveXS, Gonzo Circus en op tal van websites. Onlangs verscheen de cd via het Eindhovense label-voor-zware-rock Freebird Records. Toner Low's eerste cd is een 46-minuten durende doemtrip langs loodzware gitaren, lang uitgesponnen riffs, ronkende basfrequenties, hypnotiserende passages, vervormde zangpartijen, psychedelische samples en vervreemdende sferen. De muziek heeft raakvlakken met onder andere Sleep, Electric Wizard, High On Fire en Acid King. Toner Low trad de laatste tijd op met bands als Dozer (S), Thee Plague Of Gentlemen (B), Amen Ra (B), Heavy Lord, Orange Sunshine en Desert Sons. Tijdens optredens wordt de geestverruimende stonerdoom ondersteund met psychedelische videobeelden op een backdrop. De band bestaat uit bassist/zanger Deef, gitarist Daan en drummer Jack. http://www.roadkillrekordz.nl/tonerlow/

En de vlieger (met dank aan Bart voor de Raymond Pettibon-achtige illustratie):

Read this, punk

2006-01-03T23:35:00.000+01:00

De laatste tijd vraag ik mijzelf zo nu en dan af wat punk nu precies betekent. De term duikt in zoveel verschillende situaties op, dat het vaak gissen blijft naar de echte betekenis. Ik neem een aantal mogelijke betekenissen kort onder de loep.

Met punk wordt wellicht een bepaald geluid bedoeld. De Ramones kwamen halverwege de jaren zeventig met een snelle, eenvoudige rock 'n' roll-variant bestaande uit hooguit vier akkoorden met liedjes die zo rond de twee minuten bedroegen. Op de vraag van een journaliste waarom de Ramones zulke korte nummers speelden, antwoordde bassist Dee Dee Ramone: “We spelen helemaal geen korte nummers — we spelen gewoon rock 'n roll, maar dan wat sneller.”.

In 1971 dook de term 'punk-rock' voor het eerst op in het Amerikaanse muziekblad Creem en werd het vervolgens al snel overgenomen door andere jounalisten. Vaak werd er met punk gereferreerd aan sixties garage bands als The Sonics. Toch werd bijvoorbeeld ook Patti Smith als punk bestempeld. Als we nog verder gaan zien we dat ook The Velvet Underground vanwege haar opstandige houding als punk werd beschouwd. En opstandig, wild en rebels, dat waren de uitzinnige Stooges (ik noem Iggy Pop voor de ketters onder ons) en The Doors met 'sexbom' Jim Morrison als frontman zeker ook.

In 1976 speelden de Ramones in Londen. Het verhaal gaat dat vele aanwezigen uit ongekend enthousiasme niet veel na het plaatsvinden van dit optreden hun eigen (en inmiddels legendarische) bands oprichtten. Ik noem bijvoorbeeld The Sex Pistols, The Clash, The Damned en The Buzzcocks. (Toen waren ze er ook al, the-bandjes.) Het beginnen van eigen bands was een belangrijk onderdeel van punk. Bands als ELO zullen jongeren ongetwijfeld hebben laten zien hoe mooi complexe muziek kan zijn, maar het werkt ook zeker ontmoedigend. DIY dus — do it yourself. De muziek ging weer terug naar de basis en werd laagdrempelig; wanneer je ~~vier~~ drie akkoorden kon spelen was je, toe aan je eerste punkband.

Ook in Amerika werd de punkgolf die het Londen van 1977 verspreidde opgepikt. Doorgaans niet al te populaire jongeren die 'anders' waren en zich buitengesloten voelden, herkenden in punk een vorm van vrijheid. Velen van hen begonnen een snellere variant van punk: hardcore. Voorbeelden van typische hardcore bands zijn Minor Threat, Dead Kennedys en Deep Wound. Intussen kwam er in Engeland een andere stroming opzetten: Oi! Oi is de working class variant van punk en was vaak van agressievere aard en was onder meer populair onder skinheads. Punk was ook politiek. Extreem linkse punks als Crass en onze eigen The Ex grepen punk aan om hun politieke frustraties te uiten.

Punk betekende ook mode. Of liever gezegd, anti-mode. Dr. Martens, afgetrapte chuckies, gescheurde spijkerbroek, oud t-shirt, spijkerjas of leren jack en het haar onverzorgd, geverfd, in een hanenkam of een van de andere vele mogelijkheden. En op muziek moet natuurlijk gedanst worden. Ook op dansgbebied bestonden er eveneens weinig regels. Gewoon uit je dak gaan was al goed genoeg. Vormen van deze dansen zijn pogoing, stagediving, slam dancen en mosh pitten.

Uit punk vloeiden ook weer allerlei andere stromingen voort. In Engeland ontstonden er naast post-punk bands in de vorm van onder andere Joy Division en The Cure ook grindcore bands zoals Extreme Noise Terror en Napalm Death. In Amerika ontstond er naast hardcore van alles en nog wat; indie, art punk, noise, garage punk, grunge, et cetera.

Punk groeide ook uit tot ideologie: punk was anarchistisch, punk was tegen authoriteit, discriminatie, militarisme, commercie en kapitalisme, punk betekende zélf nadenken en punk was vóór witte bonen in tomatensaus!

Mijn conclusie? Kurt Cobain zei dat er niets in de wereld is waar hij zoveel van houdt als van punkrock. Want punk betekent vrijheid. Hij hield er al van toen hij er slechts over gelezen had, en zich slechts een voorstelling kon maken hoe The Clash zou klinken. De Ramones zijn wat mij betreft de band die de sound hebben uitgevonden. Maar met de punkideologie hadden ze als band geen flikker te maken. Punk is rebels, agressief en heeft een fuck you attitude, 'Hello London!'. Punk is onlosmakelijk verbonden met DIY; mijn respect gaat uit naar Greg Ginn en Ian MacKaye. Punk is niet selling out, hallo The Offspring en Green Day. En punk kan soms agressief zijn. Had blink-182 op een Londens punkfestival van 1980 neergezet en ze hadden het er niet levend van afgebracht.

Greg Ginn en z'n mannen toerden met Black Flag het hele land door en maakten zo af en toe ook nog eens de overstap naar Europa om muziek te maken en álles te geven. Zojuist keek ik naar 'Het Uur Van De Wolf' en zag dat de inpsirators van Ray Charles, en hijzelf ook, exact hetzelfde deden. Punk is een grote middelvinger, precies zoals wijlen Johnny Cash die gaf — een country ster. Punk is op z'n Sonic Youth's eindeloos en genadeloos gitaren martelen en een wall of sound creëren, ongeveer zoals John Coltrane dat in de vroege jaren zestig deed onder de noemer free jazz.

Mijn conclusie: “when a word means everything, it means nothing”.

Get In The Van: uit

2006-01-02T23:20:00.000+01:00

Goed, Get In The Van dus. Precies een week geleden ontving ik dit boek, nadat iemand van het Melvins-forum — waar ik geregeld uithang — me dit boek had aangeraden. Gisteren had ik het alweer uit. Lees ik zo snel? Mwah, valt wel mee. Het boek bevat iets minder dan driehonderd pagina's, bevat verschillende afbeeldingen en leest redelijk snel weg omdat het in feite niet meer is dan een verzameling van dagboeken die de auteur, Henry Rollins, bijhield gedurende zijn verblijf in de band Black Flag. Maar wel hele leuke verzamelingen, dat wel.

Tussen de zomers van 1981 en 1986 was Rollins zanger en boegbeeld van BF, een legendarische band uit LA. BF werd in 1977 opgericht door workaholic Greg Ginn, die daarnaast ook nog eens een eigen label draaiende hield: SST. In de lente van 1981 kreeg Rollins, toentertijd woonachtig in Washington DC en 20 lentes jong, een kopie van Nervous Breakdown, een EP van BF. BF werd al snel de favoriete band van Rollins.

The record's cover art said it all. A man with his back to the wall baring his fists. In front of him another man fending him off with a chair. I felt like the guy with his fists up every day of my life.

Vlak nadat hij bekend was geraakt met BF, besloot 'ie de band samen met z'n maatje Ian MacKaye — o.a. oprichter van Dischord, ex-Minor Threat, Fugazi, tegenwoordig the Evens, grondlegger van de sXe-beweging — te gaan zien in New York. Ze spraken wat met de band en gingen weer terug. Even daarna speelde de band in Washington DC en uiteraard zag Rollins ze daar weer. Hij raakte enigszins bevriend met de bandleden en bewonderde ze ten zeerste; de muziek, de attitude, de levenswijze. Zij deden wat hij ook wilde doen: een eigen leven leiden zonder regels van bovenaf opgelegd te krijgen. Rollins was toentertijd filiaalmanager van een Häagen-Dazs-filiaal en werkte daar 40 tot 60 uur per week. Wanneer 'ie iets verkeerd deed, werd 'ie verrot gescholden door z'n baas.

In juni speelde BF wederom in New York. Het was al laat en Rollins had nog maar een uurtje te gaan voordat 'ie vijf uur terug moest rijden en te gaan werken. Opeens droeg bassist Chuck Dukowski een nummer op aan Rollins, en nodigde hem uit het nummer mee te zingen op het podium. Needless to say, het was geweldig. De volgende dag had Rollins had geen slaaptekort; hij barstte zelfs van de energie die hij had gekregen van het delen van het podium met zijn helden. Een paar dagen werd Rollins gebeld door Dez, de zanger/gitarist van BF. Dez wilde zich meer op z'n instrument gaan focusen en nodigde Rollins uit een keer met de band te komen jammen. De band was tevreden en nodigde Rollins uit bij de band te komen: het begin van een fascinerend levensverhaal dat nog steeds duurt.

Alles veranderde in het leven van Rollins. De levenswijze, het zelfdoen, geen eten, geen vaste verblijfplaats, oefenen, eenzaamheid, maar ook live spelen en álles geven. BF was meer dan een band, het was een way of life. Deze levenswijze maakte hem ook verbitterd, hij raakte in een isolement. Rollins is asoluut een van de duisterste, negatieve en meest inspirerende personen waar ik ooit over heb gelezen. Hij was pas twintig jaar oud toen 'ie tot de band trad en deed direct zo'n 100 tot 200 shows per jaar, vaak twee sets per avond. De overige dagen was 'ie eveneens met BF bezig. Tijdens optredens werd 'ie vrijwel altijd geslagen, geschopt, uitgescholden en met bier en pis overgoten — vechtpartijen waren eerder regel dan uitzondering. Dikwijls maakte de politie een einde aan de optredens. Met de politie had 'ie trouwens wel vaker te maken (op een vergelijkbare manier zoals veel provo's in de jaren 60 met de politie te maken hadden). De pigs — zoals ze in het boek steevast worden genoemd — mochten Rollins niet, en maakten hem het leven zuur. En daarom haatte Rollins hen terug. Logisch? Een beetje wel.

In de loop der jaren maakte Rollins kennis met een aantal prominente figuren. Naast Ian McKaye, die hij al van jongs af aan kende, raakte hij vooral ook goed bevriend met Nick Cave, die de Bad Seeds toen nog moest oprichten maar wel al furore had gemaakt als leider van The Birthday Party. Ook Einstürzende Neubauten gitarist Blixa Bargeld behoorde tot dit selecte groepje. De enige vrouw waar Rollins tijdens zijn BF-periode contact mee had, was Diamanda Galás (een van de duisterste en meest intrigerende zangeressen die onze planeet rijk is). Volgens Rollins was Nick Cave de enige man ter wereld die hem begreep. Michael Stipe was ook 'cool'.

Verder was Rollins tamelijk mensenschuw. Hij was niet sociaal, en dat maakte hem ook weinig uit. Veel vertrouwen in de mensheid had 'ie toch niet. Hij fantaseerde hoe 'ie mensen martelde en vermoordde. Spelen was zijn enige drijfveer om verder te gaan. Tijdens het spelen kon hij af en toe zijn frustraties uiten, bijvoorbeeld door een skinhead met een bierpull te bewerken totdat de man niet meer bewoog. Het klinkt keihard — en dat is het ook — maar Rollins was zo vaak het slachtoffer van dit soort gewelddadige acties. Het stoppen met spelen was geen optie, de politie inschakelen al helemaal niet, zichzelf in elkaar laten slaan had 'ie afgezworen — al genoot 'ie soms van de pijn (in pain, there's no pain) — en dus nam 'ie het heft soms in eigen hand. Begrijpelijk? Een beetje wel.

In 1986 was BF klaar met wederom een tournee en belde Greg Ginn Rollins, hij stopte met BF. Hoewel Rollins nooit eerder over deze mogelijkheid had nagedacht, voelde het als een opluchting. BF was geweldig. Een oerband. Veel mensen denken dat BF een geweldige hardcore punkband was, maar dat was slechts een deel. Ginn behoort tot de hardwerkendste mensen in de muziekwereld en zocht altijd weer nieuwe grenzen op. BF kan onder meer worden omscheven als hardcore, punkrock, hardrock, sludge, heavy metal en free jazz — ja, echt. Hoeveel bands kunnen dat zeggen? “Give the audience what they need, not what they want” was het motto van Ginn. Rollins stelde een keer voor twee enigsizns soortgelijke albums achter elkaar te maken zodat de fans niet steeds opnieuw voor veranderingen en verrassingen kwamen te staan, Ginn lachtte hem uit (iets wat 'ie niet vaak deed, de meeste bandleden waren bang voor Rollins, ook al had Rollins een immens groot respect voor zijn bandleden, en vooral voor Ginn). BF deed alles zelf. In die tijd was er nog geen MTV. Van radiostations kregen ze geen steun. Promotie deden ze zelf door flyers op te plakken en legendarische shows te geven. Alle optredens werden zelf geregeld, zelfs Europese tours. Verblijfplaatsen waren er meestal niet. Soms was er een fan wiens ouders een nachtje weg waren, en anders sliepen ze in de van. Hotels kenden ze niet. Geld was er vrijwel nooit, het dagbudget van de band op tour bedroeg zo'n 5 dollar. Niemand sliep echt veel. Tijdens tournees sliep Rollins gemiddeld zo'n drie tot vier uur per nacht. En de rest ook, misschien iets meer.

Get In The Van, een absolute aanrader. Vlot geschreven verhalen, veel humor, veel depressie, observaties van een potentiële seriemoordenaar, veel foto's en ook flyers van Raymond Pettibon, de man achter het geweldige BF artwork.

Henry is nu wat minder mensenschuw dan vroeger. Na BF begon 'ie z'n eigen band: de Rollins Band. Ook acteerde 'ie in onder andere Johnny Mnemonic en Lost Highway, kwam publiekelijk op voor de WM3, doet spoken word tournees — iets waar 'ie tijdens z'n BF-verblijf mee is begonnen — en heeft een eigen label en uitgeverij: 2.13.61. Van de week kreeg ik een e-mail van 'em omdat ik had gevraagd of 'ie ook nog naar Nederland zou komen voor z'n spoken word tournee.

Maarten, thanks for the letter. I don't mind getting letters from people. It's cool but sometimes there's a lot. I don't know what is happening exactly in March on the talking shows in Europe. Best thing to do is go the HenryRollins.com site and check for updates. Thanks. Henry

Tip: Dinsdag 21 maart Henry Rollins in Paradiso, 25 Years of Bullshit

Bang My Head

2006-01-01T19:52:00.000+01:00

Allereerst even een heel fijn, gezond, gelukkig, succesvol, voorspoedig, mooi en lucratief 2006 toegewenst aan de mensen die daar behoefte aan hebben. Allertweedst, ik zal binnenkort een berichtje plaatsen dat in het teken staat van de semi-autobiografie van Henry Rollins, Get In The Van. Vermoedelijk zal ik vanavond de resterende bladzijden tot mij nemen waarmee ik het boek in zeven dagen tijd heb verslonden — wat leuk om dát woord eens te kunnen gebruiken!

Maar waar het om gaat: Bang My Head (of Matt-Alec, volgens de Mangled Demos). Opgenomen in 1984 toen de Melvins nog maar net bezig waren en Kurt Cobain ze — denk ik — nog moest ontdekken. Op drums zit wel al Dale Crover, die de originele drummer Mike Dillard dus al vrij snel na de oprichting verving. De bassgitarist is Matt Lukin, die later bij Mudhoney aan de bak ging en nu geheel gestopt is met muziek en hoogstwaarschijnlijk een aan de alcohol verslaafde timmerman in Seattle is. Dit fragment is afkomstig van de dvd Salad Of A Thousand Delights waar 'ie onder de extra's te vinden is. Let op hoe slecht Buzz playbackt.

Het beste van 2005

2005-12-24T19:21:00.000+01:00

The 10 beste albums

Bubblin' under

Beste back-catalogue-aanschaffen

Beste compilaties

Beste reissue

Dinosaur Jr. - Dinosaur

Beste concert

Mastodon in de Oude Zaal van de Melkweg, begin maart; zo ongeveer een weekje na de bezetting van het Maagdenhuis. Het had lekker gesneeuwd in ons land, en Mastodon speelde bijna twee uur lang zo'n beetje alles van zowel Remission, Leviathan als Lifesblood. De 14 minutenlange opener Hearts Alive was meteen al overdonderend.

[REC] The Locust, 400 Blows, Kill Me Tomorrow en Year Future @ Patronaat, Haarlem - 18.12.05

2005-12-19T20:56:00.000+01:00

Gisteren ben ik dan eindelijk naar het nieuwe Patronaat in Haarlem geweest, de kleine zaal welteverstaan. Fijn zaaltje; deed me erg denken aan de kleine zaal in 013. De bands die er stonden — afgelopen weekend allemaal te zien op State-X — speelden jammer genoeg erg kort. En toch duurde het allemaal erg lang. Rara, hoe kan dat?

Ten eerste begon het iets later; om kwart over achter stapte ik de zaal binnen en begon direct de eerste band: Year Future. Daarnaast duurde het allemaal erg lang voordat de ene band alles had afgekoppeld en de andere band alle spulletjes gereed had om er een feestje van te maken. En als laatste reden: de NS. Klinkt negatief, is 't niet. Als het laatste optreden — van The Locust — nou gewoon een kwartiertje eerder was afgelopen, had ik gewoon de een na laatste trein kunnen nemen. Maar goed.

Year Future begon. Ik was al bekend met de titelloze EP (speciaal ~~gedownload~~ gestrikt voor dit optreden) en was daar best over te spreken, nog steeds wel trouwens. De band uit LA speelt opzwepende ~~, chaotische noise~~ math, voorzien van een vleugje new wave (dus dansbaar) en iets wat wel wat — wat? — weg heeft van een surfgitaar, en da's een compliment. Originele muzikanten zijn zoveel leuker dan dan 'goede'. Zo bleek ook maar weer met de drummer. Een ietwat spastische, panisch kijkende, gebogen man die zo vreemd bewoog dat je je spontaan afvroeg hoelang het zou gaan duren voordat de man in een rolstoel terecht zou komen. Maar dat had ik ook met Murph eerder dit jaar, en die gaat toch alweer redelijk lang mee. Leuk was ook het laatstje liedje toen 'ie — Jim Andersen, niet Murph — zonder stokjes ging drummen, maar met z'n... tja, handen; leuker kan ik 't niet maken. En toen nog met slechts één stokje. Echt heel erg leuk.

Toen was Kill Me Tomorrow aan de beurt. De cd klonk wel aardig, maar live was 't saai. Eerst duurde het al heel lang voordat het electrische drumstel eindelijk naar behoren werkte. Hier was een bekrulsnorde meneer mee bezig, die ook nog eens gekkig haar had. Toen kwam ~~Alex Kapranos~~ de gitarist erbij staan die er lekker standaard-hip-want-muzikant uitzag en toen leek de bekrulsnorde meneer er nog gekker uit te zien. Maar toen kwam de leuke bassiste erbij die ook wat opvallende kleding droeg en toen zag ~~Alex~~ er weer gekig uit.

Je begrijpt, ik was vooral met andere dingen bezig omdat de muziek weinig met me deed. No wave meets new wave meets SY-gitaartjes meets Pete Doherty-achtig stemmetje en dat allemaal in hele korte liedjes. Ik houd het er op dat ze moe waren. Ohja, de drummer stond! Had ik nog niet eerder gezien, denk ik.

Woehaa, 400 Blows! Op cd klinkt deze band na heel veel keer beluisterd te hebben best aardig. Het idee is simpel: een drummer die keihard rockt, een gitarist met heel veel goede, catchy, meeslepende riffs en een zanger die eigenlijk niet zo heel goed is maar wel heel bevlogen en dus zou dat live leuk moeten worden. Maar helaas. Na zo'n vijf nummers brak er een snaar, en na het liedje daarna was 't feest afgelopen. Echt waar, zo snel ging het. Eerder riep de zanger iets leuks en toen riep iemand anders 'GO FUCK YOUR MOTHER!', volgens mij was 'ie daar een beetje pissed over, én ze waren natuurlijk — ook — moe. Omdat de sfeer er niet echt lekker in zat en de zanger dus wel leuk probeerde te doen maar 't niet echt lekker lukte, was zijn rol een beetje minimaal. De instrumentale jams vond ik dan ook stukken interessanter. Helaas, gemiste kans. Voor beiden.

Als laatst dan, The Locust. Iets langer dan twee jaar terug heb ik ze al eens vijf minuten in de Melkweg gezien, echt waar. Ik ging toen eigenlijk voor de Blood Brothers maar arriveerde iets eerder en kreeg zodoende het laatste stukje van The Locust mee. Toen al was ik zwaar onder indruk. Vier verklede meneren die keiharde electronische noise brengen afgewisseld met een stukje grindcore. In de tussentijd verging het de heren goed. Ze brachten een aantal nieuwe platen uit, waaronder eentje op Ipecac, en verkregen ook veel media-aandacht. Want ja, die gekke pakken doen natuurlijk wel keihard.

Het optreden was matig. Natuurlijk maakte de electronische noise (COD!) en de dubbelbasspedalen indruk, maar al een minuut of tien na afloop, wist ik er weinig van. De muziek van The Locust zit knap in elkaar, is redelijk gevarieerd, bevat hilarische teksten en idem liedjestitels (“The Half-Eaten Sausage Would You Like To See You In His Office”) maar is wat mij betreft te extreem om er een goed gevoel aan over te houden. Kijk, met Napalm weet je gewoon wat je te wachten staat en dat is gewoon een potje takkeherrie. Maar met The Locust is het lastig in te schatten of je het nu goed hebt begrepen, want er zit vast wel een boodschap achter. Het lijkt me overduidelijk dat de heren met onder meer death metal en grindcore zijn opgegroeid, maar toch richten ze zich absoluut niet op deze groep. Liever touren ze met Fantômas en spreken ze zodoende een meer avant-gardistische groep aan. Ohnee, slecht voorbeeld. Op Fantômas komen hoofdzakelijk Mike Patton fans af. Weet je, ik houd het hierbij. Opmerkingen over The Locust zijn zeer welkom. Ik merk toch dat ze me een beetje vertwijfeld hebben achter gelaten. Is het ze dan toch gelukt? (Overigens klinkt Angel's Trumpets And Devil's Trombones van 400 Blows ineens stukken beter).

Choosing Death: uit

2005-12-13T13:27:00.000+01:00

Zoals jullie eventueel gelezen zouden kunnen hebben, heb ik van Sinterklaas het boek Choosing Death gekregen. Wat een lieve man toch. En nu is 't uit. Had je ook kunnen weten.

Als muzieknurt heb ik nu eenmaal een drang naar veel soorten muziek maar wat me vooral interesseert, is het verhaal achter een band. Het hele verhaal rond een album kan vaak veel interessanter zijn dan het betreffende album zelf, bijvoorbeeld Dopesmoker. Ok, da's dan misschien een slecht voorbeeld, maar ik ben het type dat soms aardig wat feitjes over een band in z'n hoofd heeft opgeslagen, maar de muziek zelf amper kent. Al betekent dat niet dat ik alleen maar over muziek lees, zo nu en dan luister ik er ook naar. Dus tsja, boeken als Choosing Death vind ik leuk omdat ik de beweegredenen achter muziek fascinerend vind. Wat beweegt een band ertoe de meest snelle pokkeherrie ooit te gaan maken? Helaas, een echt duidelijk antwoord werd er niet gegeven. Dat gebeurt eigenlijk nooit. Gewoon veel blijven lezen en luisteren, dan kom je er misschien zelf ooit een keer achter. Achter je eigen interpretatie dan.

In Choosing Death speelt de opkomst van Napalm Death een prominente rol. Logisch ook denk ik, al zullen sommige Amerikaanse death metal fans hier misschien iets anders over denken, maar misschien ook niet. Old school death metal fans in ieder geval niet. Al heet het boek wel 'Choosing Death'. De schrijver, Albert Mudrain, schetst weliswaar een sfeer van het grauwe Birmimgham in het begin van de jaren tachtig, zo vlak na de punk-explosie, maar de echt diepe, onderliggende, verwortelde verlangens van de toentertijd 14-jarige oprichter Nick Bullen - nu onderdeel van Scorn - worden achterwege gelaten. Achja, logisch ook. 't Blijft ook maar wat gokwerk anders. Al maakt dat 't verhaal misschien wel een stuk spannender. Dat is immers de taak van een schrijver. Toch? Alles wat spannender maken. Of moet een schrijver gewoon puur de waarheid neezetten? In 't geval van biografie-achtige boeken dan bedoel ik. Maar wat is dan de waarheid? Deze foto van OJ? Of deze?

In ieder geval ben ik weer wat wijzer geworden! En dat mede dankzij de NS, maar dat had ik al gezegd. Grindcore is gewoon extreme punk, tenminste, dat was de oorspronkelijke intentie van de jochies van Napalm toen ze begonnen. Referenties waren toen Crass, Discharge, de Sex Pistols natuurlijk, en onze eigen The Ex. Ze snel mogelijk. Maar wel lekker politiek. Niet politiek zoals dat op het hoogste podium wordt bedreven, maar nadenken, veganist zijn, stilstaan bij bepaalde zaken waar je anders mischien niet over nadenkt. Anarcho heette dat. En dat dus keihard. In het begin vlotte het niet zo heel erg, er was natuurlijk niet echt heel veel animo voor het zoveelste teringherriebandje, maar opeens veranderde er iets. Mick Harris ging drummen, Justin Broadrick gitaren, en er werd een demo opgenomen met Digby Pearson, die later Earache zou oprichten - het eerste death metal en grindcore label. Mitch Harris verwierf intussen de bijnaam de Human Tornado. Het drietal Nick, Justin en Mick werden steeds meer metal, onder andere door die tornado op drums dus. Twee jaar later stapte Broadrick uit de band, gaf de demo weg aan iemand en tot zijn stomme verbazing hoorde Broadrick een jaar later ofzo The Kill gedraaid worden door ene John Peel op BBC Radio, een nummer dat Broadrick had geschreven voor Napalm. Onvoorstelbaar natuurlijk, ontzettende chaos - want dat is het, en nog steeds - op BBC Radio! En eigenlijk wist Broadrick niet eens dat er iets met de demo van Napalm gebeurd was! Later ontdekte hij dat diezelfde demo de A-kant van de classic Scum. Enfin, Napalm werd Peel's nieuwe favoriete band, beïnvloedde de Amerikaanse (Death, Morbid Angel, Possesed, Repulsion) en Zweedse (Entombed) scene en bestaan, na een aantal personele wisselingen nog steeds. En na vrijdag bleek weer, they still got it. (En met Justin Broadrick verging het ook aardig hoor, eerste met Godflesh, en nu Jesu. En natuurlijk eeuwige Napalm-fan als 16-jarige koter).

Nu nog even op zeer korte termijn Scum kopen.

[REC] Al Naafiysh (en Green Hornet, en Dozer) @ Parkhof, Alkmaar - 10.12.05

2005-12-12T11:17:00.000+01:00

Goed, het verhaaltje over de Persistence Tour dat afgelopen vrijdag plaatsvond, is inmiddels vast wel gelezen en verteerd; op naar het volgende verhaal, een verhaal dat zich alweer een dag afspeelde na de pokkeherrie in Paradiso. Zo snel gaat dat soms in mijn weekend.

Zaterdag was het de beurt aan drie bands in Parkhof, Alkmaar. Het begon al vroeg, namelijk 20 uur, maar uiteraard zou het echte feest pas om 21 uur losbarsten, iets waar ik altijd pas achter kom wanneer ik al achter de bar plaats heb genomen. Een band waar ik naar uitkeek was Orange Sunshine, het bluesrockmonster uit Den Haag. Vorig jaar had ik ze gemist op Roadburn, alhoewel ik toen nog niet echt op de hoogte was van dit trio. Eerst baalde ik daar enigszins van omdat Homo Erectus een hele goeie plaat is, maar achteraf denk ik dat de show volledig langs me heen was gegaan na de geweldige set van Electric Wizard - the heaviest band on earth. Enige tijd geleden kwam ik er tot mijn genoegen achter dat Orange Sunshine tijdens de editie van volgend jaar wederom op Roadburn staat, maar eigenlijk ook niet, want onder een andere naam: Al Naafiysh — 'De Ziel' in het Arabisch. Deze set zal in het teken staan van ~~Dickie Peterson~~ Randy Holden, de legendarische(?) gitarist van Blue Cheer (alhoewel 'ie niet meedoet op Vincebus Eruptum). Blue Cheer is volgens de heren van Orange Sunshine als één van de weinige bands nog niet volledig uitgemolken, en dus hebben de heren uit Den Haag besloten dat te doen. Lompe bluesrock dus, heavy shit.

Om een uur of 21 begon er dan eindelijk een band te soundchecken, en wel Orange Sunshine. Het lukte me vreemd genoeg maar niet de korte jams te referreren aan Homo Erectus, maar desalniettemin klonk het mij zeer aangenaam in de oren. Na een leuke soundcheck, waarin een nummer genaamd 'Love Me' ten gehore werd gebracht, veel gepiel met versterkers (van Sunn, niet Orange) werd er nog even een “plasje gedaan, een drankje erbij”en toen kon er eindelijk - zo rond 21.45 - worden afgetrapt.

Wat het publiek vervolgens werd voorgeschoteld, was een intense, redelijk zware, bluesy, rauwe, psychedelische set van zo'n 25 minuten lang. Lekker veel herhaling — wat helemaal niet vervelend hoeft te zien, weinig vernieuwends — wie dat nog wel tegenwoordig — maar heel goed, echt heel goed. Wat mij betreft kan Orange Sunshine zich binnen dit genre makkelijk meten met de wereldtop, want zoveel van dit soort bands bestaan er (jammer genoeg) niet.

Nurt als ik ben, sprak ik na afloop even de drummer/zanger aan, Guy. Hij vertelde me dat de set die ik zojuist had gezien, een set van Al Naafiysh was, en dus niet van Orange Sunshine, ook al waren ze wel geboekt onder die naam. Tevens was dit de eerste Al Naafiysh-show, een soort try-out dus. Aanvankelijk zouden ze langer spelen, maar door de aanloop mochten ze slechts 25 minuten spelen. Eigenlijk veel te kort om tot het optimale resultaat te komen. Op Roadburn zal de set echter wel zo'n drie kwartier, dat wordt genieten.

Natuurlijk moest er ook even gecontroleerd worden of Guy — eigenaar van experimenteel techno-label Bunker, gerund vanuit en Haags kraakpand — bekend was met mijn absolute helden van de Melvins. En dat was 'ie zeker. Aaaah, altijd fijn om mensen te spreken die de Melvins op waarde weten te schatten. Ooit opende hij zelfs voor King Buzzo en zijn mannen, met een andere band dan, waarvan mij de naam helaas ontschoten is. In '96 was dat, of '97. Mark D vervulde in ieder geval de basspositie. Later bleek ook de nieuwe bassist van Orange Sunshine (ex-Incence), die zijn eerste show speelde - en eigenlijk niet eens voor Orange Sunshine, een fan te zijn. Eentje die zelfs 10 Songs op vinyl heeft. Fijne band dus, Orange Sunshine. Ja, in dat soort gevallen gebruik ik het woordje 'dus'.

Ohja, er speelden ook nog twee andere bands: Green Hornet en Dozer. Nouja, om een lang verhaal kort te maken: Green Hornet was wel OK, en Dozer viel me wat tegen — ik had er meer van verwacht. In de Melkweg vorig jaar vond ik 't leuker, maar dat was misschien omdat Mastodon toen nog moest. Of.. nee, toen was het gewoon leuker. En de drummer deed me zelfs aan Dale denken! Heel lichtjes dan. Dozer knalt wel hard, maar zijn niet bijster origineel. Het irriteert me dan lichtjes dat je wel shirtjes van Isis en Mastodon draagt, maar zelf niet zo heel veel leuks weet te brengen. Jammer.

[REC] Persistence Tour @ Paradiso [grote zaal], Amsterdam - 09.12.05

2005-12-11T00:32:00.000+01:00

Wat was het weer een fijn weekend met veel muziek, laat naar bed, laat het bed uit, te lang onder de douche en te weinig tijd voor huiswerk — of, in ieder geval minder dan vooraf de bedoeling was.

Vrijdag speelden er maar liefst acht bands in Paradiso onder de noemer Persistence Tour. Slechts een aantal bands waren mijns inziens de moeite waard, namelijk Napalm Death, Hatebreed en The Red Chord. Zoals ik vorige week al berichtte, sindskort ben ik een trotse bezitter van het boek Choosing Death, en in dat boek speelt Napalm Death, terecht, een zeer prominente rol. Het boek heb ik inmiddels, op de laatste twee hoofdstukken na, gelezen — met veel dank aan de NS, die het dankzij de veel vetragingen mijn leesintensiteit aanzienlijk heeft verhoogd. Eigenlijk zou de NS ook gewoon een samenwerking moeten starten met uitgeverijen. Immers, vele vetragingen bevorderen, mits in het bezit van leesmateriaal, het lezen door treinreizigers aanzienlijk. Zo'n 10 minuten vertraging per traject zorgt er namelijk voor dat reizigers eerder naar een boek grijpen en dus meer lezen. En wanneer je zo'n boek uit hebt, wil je natuurlijk weer een nieuw boek, om alle andere vertragingen te doen vergeten. Ook zou je de boeken kunnen afstemmen op de lengte van de vetragingen. Op een half uur is een heuze pil eerder van toepassing, wanneer het om vijf minuutjes gaat is een bundeling van columns misschien geschikter. En waarom zou je zo'n boek niet gewoon ter plekke als e-Book aanbieden? Tegen betaling een kollempje downloaden en huppeta. Magoe, ik dwaal af. Na veel informatie over Napalm Death tot mij te hebben genomen, wilde ik het viertal uit Birmingham dus ook wel weer eens live bezig zien — afgelopen zomer op het Dour-festival maakten ze namelijk behoorlijk wat indruk. En zo gedacht, zo gedaan.

Helaas, helaas. Waarom moest Napalm nu weer met zulke dertien-in-een-dozijn bands een optreden in Paradiso verzorgen? Settle The Score, Born From Pain. Jaiks, wat een grap. Soms klinkt het best leuk, maar bijster origineel is het niet. En dat we loyaal aan onze scene moeten zijn, respect moeten hebben voor elkaar, en alle andere hardcore clichés, dat weet ik nou wel. Jammer dat je dat allemaal niet op de dansvloer terugziet, zeker niet wanneer zo'n avond al om 18 uur begint, ~~iedereen~~ velen beginnen te zuipen als een gekke, en de sfeer er alleen maar agressiever op wordt. Persoonlijk vind ik ook: fuck scenes! Wat moet je ermee? Doe toch lekker wat je leuk vindt, beperk je niet tot een hokje (HARDCORE!) en stop met het oefenen van high kicks voor de spiegel en je haar doen enzo voordat je naar hardcore avondjes gaat. Houd het puur, bezeten, echt, intens, en verknal het nou niet en luister vooral niet naar lelijke, dikke mensen zoals de zanger van Settle The Score. Stelletje backpak emo wussies. Oeps! Ga ik weer.

Een band die zich in ieder geval niets van scenes aantrekt — althans, dat straalde er wat mij betreft redelijk duidelijk van af — is The Red Chord uit Boston. De muziek is snoeihard en snel, en straft daarmee alle hardcore dancing kids direct af. High kicks van iets te dikke puberjongetjes op de muziek van TRC ziet er namelijk best zielig uit, en gelukkig hadden de betreffende personen op de dansvloer dat zelf ook door. De bassist, die qua uiterlijk op de bassist van Vorago (jaiks) en schreeuwlelijk, en tevens basisst, Troy van Mastodon lijkt, droeg bijvoorbeeld een shirt van mijn helden van Melt-Banana. Menig toeschouwer zal zich ongetwijfeld hebben afgevraagd wat voor bands dat in hemelsnaam was, want zo'n gay t-shirt behoort vast niet tot een band uit de scene toe. Klopt ook. Ken je ook niet. Zal je ook niet leren kennen. Want Melt-Banana doet niet aan hokjes en ook niet aan scenes. Vette pech voor de bekrompen skinhead. Oeps! Ga ik weer!

The Red Chord was phat, en dat was Napalm zeker ook. In tegenstelling tot veel andere hardere bands, is Napalm echt, oprecht, intens, eerlijk en vooral zichzelf. Ohja, en ze knallen nog steeds zoals ten tijde van Scum en blazen daarmee vrijwel elke andere 'harde' band van tegenwoordig volledig weg. Niet slecht voor een stel ~~ouwe lullen~~ jonge goden (want nog maar zo'n 35, gemiddeld) uit Birmingham die als 14-jarige schooiers ooit een bandje begonnen en daarmee extreme punk wilden maken (en geen death). Zo sprak de introductie van zanger Barney — vrijdagavond gehuld in een Siege (lees gereust de hele pagina) t-shirt, wie kent ze niet? — Uhm.. waar was ik? Ohja, boekdelen... boekdelen. Punt. “Hi, we're Napalm Death from Birmingham, England. How are you guys?” Niets meer en niets minder. En in dat heerlijke Birminghamse accent (Ozzy doet er zo nu en dan ook nog een poging toe). Stukken beter en echter dan “HOW THE FUCK ARE YOU DOING!!??”. En ze knallen dus ook nog eens een stuk harder, want daar gaat het tenslotte om. In het geval van Napalm tenminste.

Over Agnostic Front ga ik niet teveel woorden vuil maken. De pit was extreem agressief, één mongool voelde zich geroepen de Hitler-groet meerdere malen te brengen — een gebaar waar de band zich overigens niet van distantieerde, en Paradiso doet daar natuurlijk ook niks aan, want bang voor rellen ofzo. Stakkers — en een zanger die als een pitbull klonk op een iets te slecht mp3'tje dat rijp is voor Uncook MP3. En dat terwijl Napalm haar set nog wel beëindigde met de Dead Kennedys kuffer Nazi Punks, Fuck OFF! De volgende regel uit deze tekst is eigenlijk typerend voor de sfeer op de dansvloer: Ten guys jump one, what a man. Helaas.

Hatebreed eindigde de avond. Ooit vond ik dit een heel stoere band, maar tegenwoordig kijk ik iets verder dan de muziek alleen. Hatebreed heeft er voor gekozen met de hulp van een groot label een model hardcore band te zijn, eentje die voldoet aan alle clichés en het goed doet bij alle liefhebbers van harde muziek. En dat doen ze ook best goed. De show was redelijk, al werden een paar van mijn favo nummers wel overgeslagen: Another Day, Another Vendetta, Facing What Consumes You en good ol' Betrayed By Life.

Ik ga nu toch echt slapen, en dus komt het verslag van mijn zaterdagavond een andere keer. Maar natuurlijk niet nadat ik dit stukje op m'n bleg heb gezet. Iets waar u, als lezer, natuurlijk geen enkele boodschap aan heeft.

Outlaw Punk

2005-12-01T18:47:00.000+01:00

Een videoclip afkomstig uit de eerste live show van Venomous Concept.

Een middagje shoppen

2005-12-01T18:29:00.000+01:00

Vandaag was ik vroeg klaar op school en omdat ik helemaal door m'n hasj-voorraad van 1,5 gram heen was, besloot ik een bezoekje aan coffeeshop Blues Brothers te brengen (ik blow alleen in het weekend, hoor). Het gevaar van dergelijke bezoekjes is echter dat Boudisque zich op de route vanaf CS bevindt, hoe ik ook loop!

Wederom werd ik naar binnen gezogen en meteen werd ik verleid door allerlei leuke muziekjes en films. Ik keek nog even naar de palm van m'n hand als reality check om er zeker van te zijn dat ik niet droomde, maar helaas zag er alles er ~~redelijk normaal~~ hetzelfde uit als normaal. Eerst liep ik even vlug langs de 'normale' muziek om misschien iets van Mark Lanegan op te pikken, maar het enige wat van 'em in voorraad was, was Bubblegum. En dat voor het luttele bedrag van 20 euro. (Wisten jullie, lieve lezers, dat Nederland van alle landen van álle planeten de hoogste cd-prijzen hanteert? Schande!).

Dan maar even verder shoppen. Tot mijn aangename verbazing had Boudisque dan eindelijk het wijze besluit genomen iets van Sleep in haar assortiment op te nemen, en wel de ultieme — denk ik — stonerplaat (voor de mensen die ook écht blowen!) aller tijden: Dopesmoker. Een greep uit de songtekst van het enige nummer op dit historische album.

Drop out of life with bong in hand
Follow the smoke to-uh the riff-filled land
Drop…out of life with bong in hand
Follow the smoke to-uh the riff-filled land

Proceeds the Weedian – Nazareth

E-nig! Maar 20 euri vind ik toch wat veel als je nagaat dat je daar ruim 3 gram nederwiet of 4 pitchers van kunt kopen en er bij, tsja.. pak 'em beet, Aquarius Records!, $16.98 voor betaalt. Het verhaal achter Dopesmoker zal ik maar ~~achterwege laten~~ eventjes kort houden. Rond 1995 strikte major London Sleep, maar in plaats van een poging tot eeuwige roem middels mainstream-succes, werkte Sleep twee jaar lang aan opnamen wat uiteindelijk resulteerde in één nummer met een lengte van 64 minuten waarin een ode werd gebracht aan marijuana: Dopesmoker. Hier was London niet blij mee en omdat Sleep weigerde het nummer aan te passen of in stukken te hakken, werd Dopesmoker nooit uitgebracht. Intussen was al het geld wel opgerookt en viel de band uit elkaar. Natuurlijk groeide de cult-status van Sleep inmiddels aanzienlijk, en twee jaar geleden werd Dopesmoker dan toch nog uitgebracht, dit keer door Tee Pee.

Dan maar weer verder kijken. 't Is toch wel grappig om te zien dat sinds de opkomende cult-status van Sunn 0))) — ooit begonnen als Earth-tribute band —, Boudisque ook plots albums van Earth inslaat, ook wel bekend als de minst commerciele band ooit op Sub Pop. Sunn 0))) begint trouwens behoorlijk wat ekenning te krijgen onder de 'elite', zo wijdde vorige week de Duitse krant Die Zeit een artikel aan Sunn 0))) en ook de Subjectivisten blijken ermee besmet te zijn. En ook de High On Fire discografie is plots compleet! Ok, 't zijn maar 3 albums, maar toch!

De 3-voor-25 producten zijn altijd erg verleidelijk en ook vandaag lagen er behoorlijk wat albums en films die weleens een plekje zouden kunnen bemachtigen in mijn beruchte, beroemde én onovertroffen muziek- en filmcollectie. (Over collecties gesproken, tsjek deze ziekelijke Melvins-collectie en scroll langzaam naar beneden.) Uiteindelijk sloeg ik de 3-voor-25-aanbiedingt over omdat ik behalve Electriclarryland van de Butthole Surfers en het titelloze debuut van Killing Joke geen derde product kon vinden dat me ook de moeite leek. Ik zag wel Smile van Brian Wilson en een album van The Band liggen, maar na telefonische navraag bleek m'n papa reeds in bezit te zijn van deze albums. Vervolgens vermeed ik het beslissende derde product misschien wel bewust om 25 euro uit te sparen, het kan allemaal.

Hieronder een overzichtje van mijn laatste aankopen!

Cd: Dinosaur Jr - Dinosaur (re-issue); Sigur Ros - Ágætis Byrjun; Daniel Johnston - Fun
Dvd: Recollection: Relapse Video Collection; Jeff Buckley - Live in Chicago; Festen

Choosing Death

2005-11-29T23:39:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag heb ik Choosing Death aangeschaft, een boek over de historie van death metal en grindcore dat voorzien is van een voorwoord verzorgd door niemand anders dan John Peel. Enkele namen die de revue passeren: Napalm Death, Terrorizer, Carcass, Extreme Noise Terror, Cannibal Corpse (het plaatje op deze website wil je misschien niet zien) en Repulsion (en mijn helden Deep Wound, later Dinosaur Jr, woei!).

Ook al beschouw ik mijzelf niet bepaald (nouja, niet die-hard) als een death metal of grindcore fan, dit boek lijkt me absoluut de moeite waard. Ik blijf het toch fascinerend vinden hoe een band als Napalm Death, mede geïnspireerd door ons eigen The Ex, als 16-jarige koters zulke strakke pokkeherrie (om met The Ex te spreken) wisten te produceren dat vervolgens voor een zeer groot deel zorgde voor twee nieuwe muziekstromingen: death metal en grindcore (deze naam is door de scene zelf gekozen!).

Toch weer wat anders dan Our Band Could Be Your Life!

[REC] Melt-Banana @ Paradiso [grote zaal], Amsterdam - 23.11.05

2005-11-29T22:31:00.000+01:00

Het is alweer bijna een week geleden dat ik Melt-Banana in de grote zaal van Paradiso zag. Een interview hoor je geloof ik zo snel mogelijk nadat het gehouden is, uit te werken en ik vrees dat dat ook voor recenseren geldt, ook al doe ik meer aan verhalen-vertellen. Maar aan dat soort onvolkomenheden maak ik graag zo snel mogelijk een eind: beter laat dan ooit!

Afgelopen woensdag was het een erg drukke dag. Op mijn werk moest er een deadline gehaald worden en dat zorgde voor een hectische ~~dag~~ week. Toen ik om 17.30 klaar was, vertrok ik direct richting school om daar als studentassistent te fungeren bij de facultatieve werkgroep voor het vak Techniek voor P-studenten. Toen dat er eindelijk op zat, kon ik eindelijk wat biertjes nuttigen in de Lax waarna ik met goede zin richting Paradiso trok alwaar Daniël en Martine mijn gezelschap van harte in ontvangst namen. Jochem was natuurlijk weer te laat, want die moest zo nodig eerst naar Lebbis & Jansen. (Nee hoor, Jochem!)

In eerste instantie was ik enigszins verbaasd dat Melt-Banana in de grote zaal speelde. Hoe dat bepaald wordt, begrijp ik nog steeds niet. Isis speelde afgelopen zomer in de kleine zaal, enkele weken daarna stond Sunn 0))) verrassend genoeg in de grote zaal (trillende bierglazen op de bar!) met zo'n 30 m/v publiek, EITS stond twee weekjes terug in de kleine zaal, en nu Melt-Banana in de grote zaal: ik kan er geen peil op trekken. Hoeft ook niet.

Zelf was ik wel in voor een potje Japanse ADHD-noise met Chipmunk-vocalen, want zo mag Melt-Banana toch best omschreven worden — al is het noise-gedeelte met Cell-Scape wel iets minder geworden, niets ten nadele van de sound overigens. De bands bestaat inmiddels alweer ruim 10 jaar, maar ik ben pas sinds ongeveer anderhalf jaar op de hoogte van dit excentrieke gezelschap. Vorig jaar zouden ze al als voorprogramma van Fantômas in de Amsterdamse Paradiso verschijnen, maar dat ging toen op het laatste moment niet door — de reden hiervan is me even ontschoten — en in hun plaats stond toen de Belgische Bigband Flat Earth Society (van de Minoes-soundtrack, wie kent ze niet!?). Volgens mij ben ik Melt-Banana overigens ook ooit op het spoor gekomen via mijn helden van Fantômas, maar dat terzijde. Ik kan me nog vrij goed herinneren dat ik versteld stond toen ik Cell-Scape voor het eerst beluisterde, zulke vreemde ~~hardcore~~ ~~punk~~ ~~noise~~ ~~metal~~ muziek had ik nog nooit gehoord (zelfs kritiek-nazi's Pitchfork vonden het schijfje een 7,5 waard!).

Nadat de soundcheck voltooid was, barstte vrij onverwachts direct het eerste nummer los: extreem hard, snel en vooral ook strak! Zangeres Yasuko O. was tijdens dit eerste nummer nog wat slecht ~~verstaanbaar~~ hoorbaar (ik versta natuurlijk geen Japans) maar dat veranderde al snel: zo bij het tweede nummer ongeveer, en anders het derde. Helaas was het ~~OOR-achtige~~ ~~saaie~~ publiek wat mat. Ik had het idee dat het meerendeel het vooral geweldig vond een avant-gardistische band als Melt-Banana eens live te aanschouwen, in plaats van het bouwen van een feestje (in de vorm van een pit bijvoorbeeld, ik noem maar wat). Natuurlijk tref je dit 'soort' mensen wel vaker aan tijdens optredens — er is tenslotte ook nets op tegen, soms behoor ik er zelf toe! — maar het waren er dit keer iets te veel naar mijn smaak. Toen Daniël en ik na zo'n anderhalf liedje besloten de voorhoede van het publiek eens wat in beweging te brengen en via de rechtervleugel naar voren slalomden, vernamen wij tot onze verbazing dat er helemaal niemand op de eerste rij stond! Iedereen stond verstijfd naar een potje takkeherrie te luisteren waar menig hard- en grindcore bandje nog een puntje aan kan zuigen. Blijkbaar zijn Japanse bands gewoon erg leuk om te bekijken. Zijn ze ook wel hoor. Een stoere bassiste met een iets te grote bass à á la Lemmy, een lief, schattig zangeresje, en een gitarist voorzien van mondkapje. En de drummer natuurlijk. Maarja, die zat gewoon te drummen. En dan allemaal heel erg klein natuurlijk. Behalve de drummer, tenminste, dat kon je niet zien. Want die zat gewoon te drummen. Maarja, leuk om te zien dus, live. Net zoals de Mad Capsule Markets twee en een half jaar geleden in de Melkweg. Oeps, ik dwaal weer af. (Hoe zou het met de MCM staan?)

Hoogtepunt was toch wel het moment waarop Yasuko O. een aantal hele korte nummers aankondigde (ik meen 12 stuks) waarna deze nummers — sommigen duurden slechts een halve minuut (moest ook niet langer duren, "Progrockers!!!") — stuk voor stuk vakkundig werden afgewerkt. En elk nummer eindigde netjes met de woorden "Thank You! Next song is called ...", en hup, daar gingen ze weer. Geweldig ook om te zien hoe de Agata z'n gitaar martelde om haast onluisterbare effecten uit z'n gitaar te martelen. En dat met Sunn-versterkers!

Inmiddels waren er toch wat mensen aan het ~~dansen~~ bewegen geslagen en dus besloot ik daar aan deel te nemen — de hele tijd vooraan staan met dat volume is immers ook niet alles. Best lastig overigens hoor, bewegen op Melt-Banana, en dan vooral op het eerdere werk. Voor je het weet, word je namelijk afgestraft. Maar gewoon netjes in het midden en redelijk vooraan staan is ook niet erg. Na een uur, of misschien iets korter, werd er met een wall of noise een eind gemaakt aan het optreden en verliet de band het podium onder een daverend applaus. Gelukkig kwamen ze nog terug voor een encore, zelfs twee! In een daarvan speelden ze ook nog eens een cover, en ik herkende 'em!: Neat, Neat, Neat van The Damned. "Tsja, zodra je iemand 'Neat, Neat, Neat' hoort zingen, is het raden van zo'n kuffer natuurlijk een koud kunsie", aldus een bescheiden ik.

Na afloop nog even gitarist Agata gefeliciteerd en de groeten gedaan van mijn internet buddy, en zijn goede vriend 'Buddah' — waar hij logischerwijs nogal verbaast op reageerde ("You know Buddah!? Hahaha!") — en toen eigenlijk redelijk snel huiswaarts gegaan, uiteraard vergezeld door Jochem. Helaas hadden we de bus richting CS net aan gemist — trams reden al niet meer — waarop we besloten dat Daniel en Martine ons achterop de fiets mochten nemen (ha!) zodat we niet zo snel hoefden te lopen. Al bleek twee dagen erna dat ik dat misschien beter wel had kunnen doen, te voelen aan de kramp in m'n bovenbenen van het benen-omhoog-houden.

Het zal u vast niet verbazen als ik dit bericht afsluit met de mededeling dat de laatste trein richting Zaanstreek weer een fikse vertraging had opgelopen maar mij uiteindelijk toch nog in Koog-Zaandijk af wist te zetten, dus doe ik dat ook maar.

Bandjes kijken, deel I

2005-11-21T22:20:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag was het weer zover, bandjes checken. En voor de verandering hadden we dit keer hardcore als thema, altijd gezellig. Het feest vond plaats in De Bakkerij in Castricum, een plek waar ik nog niet eerder genoeg was geweest. Gek eigenlijk, want Hertog Jan uit fles kostte er slechts € 1,60! Vijf bands speelden er maar liefst, en dat voor maar 4 euro. Eigenlijk was ik alleen bekend met Pantherland, een lokale band. De eerste optredens van ze vond ik wel aardig, maar afgelopen vrijdag was er weinig aan. Het ontbreekt de band aan vertrouwen, een strakke basis, en een goede podiumuitstraling. Vooral dat laatste is jammer, want het minste wat je kunt is je 100% geven, lijkt me. Maar misschien wel makkelijker gezegd dan gedaan.

De tweede band was Straight A's en dat was een verademing vergeleken met Pantherland. Deze band had slechts een paar keer gerepeteerd, één demo opgenomen, maar knalde bokhard! Achteraf ook best logisch, want ze speelden slechts vier nummers, en na drie nummers raakte de zanger – Stay Loyal To Your Scene! – ook al wat schor. Desalniettemin een leuke opwarmer, die me ook nog eens aan Gorilla Biscuits deed denken, en da's een compliment. Compliment ook aan de drummer, speelde retestrak.

Omission heb ik niet heel aandachtig aanschouwd, maar het viel op dat deze band niet zo zeer tradtionele hardcore speelde, maar eigenlijk gewoon snell rock & roll – in ieder geval niet snel, maar wel lekker hard. Na Omission speelde Rise and Fall, een Belgische band. Ik was zeer verheugd toen ik de gitarist een Pentagram shirt zag dragen, hoogstwaarschijnlijk kende niemand namelijk anders deze cult-doomband uit de seventies. Tijdens het inspelen werd reeds duidelijk dat dit geen standaard hardcore zou worden, en dat bleek waar te zijn. Rise and Fall speelde behoorlijk heavy, tegen het doom-hokje aan. Persoonlijk had ik hier geen probleem mee, en ben lekker vooraan staan genieten van de heaviness, jammer dat die hardcore-fashion-kids toch zo nodig moesten moshen. Oh, wat moet ik altijd lachen om die debiele bewegingen van de jeugd van tegenwoordig. Na afloop nog even de gitarist gecomplimenteerd met het optreden, gevraagd of 'ie de Melvins kende, wat gelukkig zo bleek, en hoe ze heten: Rise and Fall dus (altijd handig om te weten wanneer je een cd'tje wil aanschaffen). Binnenkort komt er overigens tevens een plaat van ze uit op Reflection Records, zeker niet verkeerd. (Leuk trouwens, die vergelijking met Neurosis die werkelijk nergens op slaat. Magoe, sinds Isis en Cult of Luna het helemaal gemaakt hebben en schatplichtig zijn aan onder meer Neuroris, is het natuurlijk wel extreem hip om deze band bij je invloeden te zetten. Of zullen ze gewoon emtionele invloeden bedoelen? Aaargh, ik en m'n ~~grote mond~~ mooie toetsenbord ook!)

De laatste band van de avond heette Restless Youth, en zo heten ze naar verluidt nog steeds zo. En nee, da's geen band uit D.C., anno begin '80, ze hebben gewoon geen bijster originele bandnaam. Ondanks dat deze band na Rise and Fall de beste band van de avond was, snap ik de beschrijving 'punk a la Bad Brains' niet zo goed. Wie gaat of laat zich nu vergeleken met een der beste hardcore bands aller tijden? Lekker kansloos. Leuk ook was een agressieve bijna-kaalhoofdige sukkel die heel even de pit opzicht tijdens de laatste band, wachtte op een beuk, en vervolgens problemen zocht. Gelukkig was 'ie snel opgerot.

Na nog een Hertog Jan voor op de terugweg te hebben ingeslagen, arriveerden we dan rond een uur of 1 in De Groote Weiver waar een dichtersavond plaatsvond. Het duurde even voordat ik in de gaten kreeg, maar er speelde gewoon een band! Helaas is de me naam ontschoten (het was ook een gekke naam) maar ik kom er nog wel achter. In mijn herinnering klonk het als een kruising tussen de avant-garde/jazz-periode van Greg Ginn en Cream (zonder de ultieme bekwaamheid van Bruce, Clapton en Baker uiteraard). Maar aangezien ik al een flesje of 10 op had, voorzien van wat hasj, lijkt deze omschrijving me iets te optimistisch. In ieder geval lekker improv!

Deze woensdag, Melt-Banana!

[REC] Explosions in the Sky @ Paradiso [kleine zaal], Amsterdam - 15.11.05

2005-11-17T16:46:00.000+01:00

Dinsdagavond ben ik Explosions in the Sky live wezen aanschouwen in de kleine zaal van Paradiso. Het optreden was al een tijdje uitverkocht, maar gelukkig was een oud-klasgenoot van mij zo vriendelijk om — geheel ongevraagd overigens — een extra kaartje voor mij aan te schaffen. Diezelfde klasgenoot is overigens via mij bekend geworden met EITS. Toch handig dus, die zendingsdrang.

Enfin, het optreden stond gepland om 22.30, redelijk aan de late kant dus. Eerder op de avond was Fish, ooit Marillion (of nog steeds?), al begonnen, dus daar konden we nog heel even kijken. Echter, omdat we beiden niet bekend waren met 's mans werk, en ook nog rustig een jointje wilden roken ter 'voorbereiding' op ons optreden, gingen we hier al redelijk snel weg om ons terug te trekken naar de zitplekken op de eerste etage.

Op naar het optreden. Vooraf was ik bang dat het me misschien allemaal te pretentieus zou gaan worden. Jarenlang heb ik — achteraf onterecht — post-rock (om maar even even wat hokjesterminologie te hanteren) vermeden omdat het me saai en te interessantdoenerig leek. Ohnee, niet eens omdat het me saai leek, maar omdat ik het daadwerkelijk saai vond! En dat voordat ik al die bandjes eigenlijk serieus had beluisterd! Zielig hè? Eigenlijk ben ik dankzij bands als Isis, Cult of Luna en Sigur Rós pas serieus naar post-rock gaan luisteren. En wat bleek? Ook al is het allemaal niet zo hard (lekker relatief begrip) als Isis, de intensie bleek hetzelfde te zijn. Voor mijn gevoel dan. Dus toch maar op de post-rock-toer gegaan en het beviel, nog steeds eigenlijk. En nu dus nog live.

Dan nu, op naar het optreden! We hadden eigenlijk niet zo'n hele goede plek uitgekozen — ergens rechts in het midden — waardoor het geluid niet al te best klonk. Ook het publiek was erg rumoerig. En dat werd er niet beter op toen een deel van het Fish-publiek ook maar eens besloot EITS te gaan checken. Vervolgens bleek ook dat de rechtergitarist — voor de geïnteresseerden, op de foto de tweede van rechts — het nodig vond om hele spastische, quasi-interessante bewegingen te gaan maken en op de grond te gaan liggen. En als ik dan niet zo lekker in het optreden zit, kan ik dat als zeer storend ervaren. Gelukkig kon ik dit eenvoudig vermijden door simpelweg het meerendeel van het optreden met gesloten ogen te ~~aanschouwen~~ volgen.

Al met al, best wel vermaakt, maar toch een beetje een tegenvaller. Of dit door de band zelf kwam, of door de sfeer, weet ik niet precies. Een publiek kan een optreden maken of kraken. Zo was het publiek een tijdje terug in de kleine zaal van Paradiso tijdens Kinski super. Misschien zijn er wel meer die-hard Kinski-fans en iets meer post-rock-nerds die enigszins plichtmatig naar EITS gaan? Waarom ga je namelijk anders tijdens een optreden de heel tijd heen en weer lopen? Ach, misschien ben ik ook wel te kritisch en te veeleisend. Gelukkig waren de cd's erg goedkoop — € 10,- per stuk — dus besloot ik maar meteen alledrie de cd's aan te schaffen. Kan ik voorlopig toch weer even genieten van EITS, maar dan op cd.

Unknown Pleasures

2005-11-14T18:12:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag ben ik maar weer eens langs Boudisque gegaan, en wederom kwam ik niet met lege handen buiten. Dit keer besloot ik Unknown Pleasures van Joy Division en Banned in D.C. van Bad Brains aan mijn muziekcollectie toe te voegen, en The Idiots aan mijn filmcollectie. En dat voor € 25,-. Ach, echt spotgoedkoop is het niet, maar wel leuk om te hebben. Bad Brains is een legendarische hardcore band waar ik gewoon iets van moest hebben, en dan geeft Banned in D.C. een prima overzicht van hun beste werk. The Idiots kende ik uiteraard reeds van naam, maar die ene keer dat 'ie op Nederland 3 te bezichtigen was, heb ik 'em overgeslagen. En Unknown Pleasures.. tsja, het was eigenlijk slechts een kwestie van tijd voordat dit album een plaatsje zou veroveren ~~in mijn cd-rek~~ op mijn plank met stapels cd's — zoals dat trouwens voor vele andere cd's geldt.

Joy Division werd in 1976 opgericht onder een andere naam. Eind 1977 werd de naam in Joy Division veranderd. De naam Joy Division is afkomstig uit het boek The House of Dolls en is de naam van een groep gevangenen uit een concentratiekamp die moesten protitueren voor nazi's gedurende de Tweede Wereldoorlog. In 1979 verscheen Unknown Pleasures, dit album werd geheel door Tony Wilson, de baas van het legendarisch Factory Records, gefinancieerd. Unknown Pleasures is voorzien van een geheel andere sfeer dan de meeste Britse albums afkomstig uit het punk-milieu uit die tijd. Het gevoel rondom het album is duister en donker, veroorzaakt door zowel geluiden die vanuit de studio zijn toegevoegd alsmede het geluid van Ian Curtis en het spel van de overige leden. Ook de hoes (zie de afbeelding rechts), voorzien van een grafische weergave van radiosignalen, opgevangen door een pulsar CP1919, sluit uitstekend op deze sfeer aan.

Sinds ik meer naar 'atmosferische' muziek ben gaan luisteren (Earth, Isis, Explosions In The Sky, om maar wat te noemen), heeft Unknown Pleasures deen andere betekenis voor mij gekregen — de eerste keer dat ik het album beluisterde is denk ik zo'n 3 jaar geleden. Voor mij is de sfeer van een album steeds belangrijker gaan worden. En wanneer zo'n album dan in plaats van uit de boxen van m'n computer, ook daadwerkelijk hard uit de stereo dreunt, klinkt het toch stukken beter, echter. Haast alsof je het album dan pas echt voor het eerst beluistert, of zoals het de bedoeld is om beluisterd te worden. Ook de thema's die Ian Curtis aansnijdt, begrijp ik nu beter. Of nou, ik pretendeer tenminste een hem een beetje te begrijpen. En af en toe hoor ik zelfs gelijkenissen met de laatste drie nummers op Black Flag's My War, pure depressie.

Ook heeft het mij geholpen dat bands die doorgaans niet in hetzelfde hokje als Joy Division worden gepropt, ook toegeven door Joy Division te zijn beïnvloed (iedereen heeft aspiratiegroepen!). Lang niet altijd muzikaal, maar in ieder geval emotioneel. En dat is voor mij toch een lichtpuntje in de tijd van het hypen van funkpunk (Franz Ferdinand, The Killers, e.d.), of welke term NME of OOR er ook aan wil geven.